Hier vindt u de vruchten van de noeste arbeid die de leden van heemkundekring “Dûn Hontige Fánt” door de jaren heen hebben weten te verzamelen.

Blader door het archief om een indruk te krijgen van de vele kleurrijke bewoners en lotgevallen die de Pixelburgse geschiedenis rijk is. Klik op de foto bij iedere gebeurtenis voor een vergroting.

11 November 1873

Curling

<p>Vanaf het midden van de 19de eeuw werd sport een zeer belangrijke factor in Pykschelburgh, gezien de strenge winters was een sport favoriet: het curling. Vanaf 1856 bestaat de curlingvereniging SC Pykschelburgh die menigmaal successen boekt tegen rivaliserende sportclubs uit binnen en buitenland.</p> <p>Curling staat over het algemeen bekend als een zeer vriendelijke sport. In Pykschelburgh werd sport echter al vanaf de start van SC Pykschelburgh dermate serieus genomen dat er vaak een zeer gespannen sfeer rondom de uit- en thuiswedstrijden hing. Tegenwoordig uit zich dit steeds vaker in fysiek geweld waarbij de pakken hopjesvla je om de oren vliegen, in de 19de eeuw ging het vooral om verbale scheldkannonades.</p> <p>Een bericht uit de Courant van Pykschelburgh van 1873 beschrijft een van de belangrijkste wedstrijden van het nationaal kampioenschap als volgt: &ldquo;enen partij schaak op den ijsvloer welke den zenuwen voorwaar doet slopen. Eenen onfortuinlijken barrage vloeken vanaf den publieken tribune doet den scheidsrechter anderenmale besluiten den strijd voor onbepaalden tijd te staken.&rdquo; Het feit wil namelijk dat ene heer Truffhelinge, supporter van SC Pykschelburgh, sterspeler Duyventruyt van diezelfde club een vuige belediging naar het hoofd zou hebben geslingerd. Volgens offici&euml;le geschriften zou het gaan om de zielsverwoestende frase: &ldquo;Verdulleme, waarde heer, raak die bal nu eensch!&rdquo; Sterspeler Duyventruyt liep door deze grove belediging een zware, psychische blessure op en zag zich genoodzaakt een schadevergoeding te eisen van de heer Truffhelinge via de kantonrechter van Pykschelburgh.</p> <p>Truffhelinge werd uiteindelijk na een langslepend proces van enkele jaren schuldig bevonden aan laster, smaad en moedwillige verwonding van een medeburger. Zijn straf was een boete van 50 Pixelpond, uit te betalen aan Duyventruyt, die inmiddels als getraumatiseerde pati&euml;nt wegkwijnde in het krankzinnigencentrum De Zonnevanck.</p>
Curling

Curlende heren op de bevroren Pixelrijn in 1898 .

<p>Vele mensen vragen zich af waarom de gemeente Pixelburg door het Vaticaan is aangewezen als bisdom. Sommigen zien hierin de hand van Eminentie Mikkels, die toevallig kardinaal werd op het moment van de bekendmaking van de bouw van het de campus van het bisdom.</p> <p>Wat weinigen echter weten is dat Pixelburg een rijke religieuze historie heeft en in dat licht is het niet gek dat het Vaticaan besloten heeft om de bisdomszetel aan Pixelburg te vergeven - in plaats van de Grote Stad, om maar wat te noemen. In Pixelburg is er in relatie tot het Bisdom veel te doen om het zogenaamde "Foute Goud".</p> <p>Advocatenkantoor Prong - Beens en Kessels Advocaten gaat zelfs zo ver dat er nu rechtszaken gevoerd gaan worden omtrent de vermeende "Fout Goud" affaire. Het concept van "Fout Goud" kent een lange geschiedenis in Pixelburg en hangt samen met een veel minder bekend fenomeen: het Zoeavenleger van Pixelburg (Zuavi Pontifici Pixelcastello).</p> <p>In de 19de eeuw vochten de Zoeaven flink mee in diverse oorlogen en zij verdedigden aan het einde van de eeuw ook het Vaticaan tegen de invallen van de koning van Itali&euml;. Mede dankzij de hero&iuml;sche daden van de Pixelburgse afvaardiging van zoeaven is het Vaticaan altijd al zeer welwillend geweest tegenover de Pixelburgse parochie.</p> <p>Een voorganger van Eminentie Mikkels, Pastoor Hellebaerd, de belangrijkste organisator van de zoeaven in Pixelburg, wordt vaak in verband gebracht met het "Foute Goud". Hellebaerd zou de zoeaven namelijk ook voor persoonlijke doeleinden hebben gebruikt. Omtrent 1849 zou hij een elitecorps zoeaven (codenaam: Den Gelovigen Swarten Panter) uitgestuurd hebben naar de binnenlanden van Zuid-Amerika met de opdracht om daar "den achterlyken, inheemschen neegervolkeren te onderwerpen".</p> <p>Het 19de eeuwse racisme daargelaten klinkt deze operatie als niets anders dan een godsvruchtige bekeringsmissie van missionarissen met enige militaire training (de lezing van het bisdom Pixelburg), volgens kwade tongen is er echter meer aan de hand. Den Gelovigen Swarten Panter zou rovend en plunderend de Amazone zijn afgezakt en obscene hoeveelheden aan kostbare schatten hebben buitgemaakt. Nadat de kostbaarheden omgesmolten waren werden ze verscheept naar Pixelburg alwaar ze tot kunstige voorwerpen werden gesmeed ter decoratie van het altaar van de Grote Kerk. Er was zelfs zoveel goud dat men het als blokken op moest slaan in een speciale kluis onder de ambtswoning van Pastoor Hellebaerd. De locatie van deze kluis en zelfs het goud is nooit bewezen, maar toch is dit vermeende, gestolen goud later bekend komen te staan als het "Foute Goud van Pixelburg".</p> <p>Na de bekendmaking omtrent de stichting van het bisdom Pixelburg menen veel mensen ook meerdere grote vrachtwagens gezien te hebben die onder escorte van geblindeerde zwarte busjes een aantal pakhuizen in Texloo aandeden. Eminentie Mikkels en een groepje onbekende, Italiaans sprekende heren zouden ook gezien zijn. De lading van de vrachtwagens is uiteraard onbekend, maar volgens velen zou het gaan om een deel van het "Foute Goud" waarmee de gemeente Pixelburg een bisdom heeft gekocht.</p> <p>Eminentie Mikkels verzekerde dat "Fout Goud" echt een mythe is en dat de vrachtwagens slechts enkele ladingen ongebruikte hosties vervoerden.</p>
De Zoeaven en het Foute Goud

Boven: De Zoeaven op de foto na een oefening in het bos bij de Smoorslenken. Onder: De Zuavi Pontifici Pixelcastello leveren hevige strijd aan het front.

<p>Al jaren doen de vreselijkste verhalen de ronde over het Sinterklaasfeest in Pixelburg. Eenieder is bekend met de zogenaamde dreiging van de zak van Sinterklaas, tewerkstelling in Spanje en slaag met de roe die kinderen angst in moet boezemen. In Pixelburg lijken deze dreigementen sinds de 19de eeuw echter waarheid geworden.</p> <p>Al sinds 1850 gonst het begin december van de geruchten over zwarte mannen die daken beklimmen en 's nachts door de straten trekken met juten zakken gevuld met stoute kinderen. Ook menen velen gehuil en gesnik te horen tijdens het vertrek van het grote stoomschip van Sinterklaas, die via de Pixelrijn terug naar Spanje vaart.</p> <p>Allerhande wetenschappelijke theorie&euml;n doen de ronde over de echtheid van deze Sinterklaasmythe in Pixelburg. De theorie dat Sinterklaas in werkelijkheid een verbond heeft gesloten met de Bosduvel, of zelfs eigenlijk de Bosduvel in eigen persoon is, heeft de meeste steun van de Pixelburgse experts. Deze conclusie wordt getrokken op basis van de grote hoeveelheid afbeeldingsmateriaal van de goedheiligman met de Bosduvel.</p> <p>Waarom Sinterklaas een pact zou hebben gesloten met de Bosduvel is de deskundigen echter een raadsel. Velen denken dat de goedheiligman en de Bosduvel samen een meerderheidsbelang hebben in een groot speelgoedimperium dat elke december goede zaken doet tijdens de Sinterklaasviering. Om de productie bij te kunnen benen draaien de Spaanse sweatshops van de Sint dan overuren. De stoute kinderen die in december in juten zakken verdwijnen zouden te werk gesteld worden in deze productiehuizen, om zo hun leven te beteren.</p>
Het Grote Sinterklaascomplot

De Bosduvel samen met de goedheiligman in een automobiel. Zij hebben zojuist hun wagen volgeladen met allerhande vrouwmensen.

  • Het Grote Sinterklaascomplot
<p>Pykschelburgh had weinig last van de Franse overheersing van 1795 tot 1813 onder Napoleon Bonaparte. Ook in deze periode wist Pixelburg op unieke wijze haar neutraliteit te behouden.</p> <p>Het feit wil namelijk dat Napoleon Bonaparte doodsbang was voor een eminent strateeg, die overwinning op overwinning boekte en handelsstad Pykschelburgh met hand en tand verdedigde.&nbsp;Napoleon voerde hierover uitgebreide conversaties per brief met een Franse spion die in Pykschelburgh gestationeerd was.</p> <p>De identiteit van de oorlogszuchtige geweldenaar is ook bekend, het gaat hier namelijk om Wachtmeester Hendrick van Stavoren tot Ballo&euml;rveld.&nbsp;<br />Nu is het tegenwoordig algemeen bekend dat Wachtmeester, of Spookwachter, Hendrick vier vergeefse militaire campagnes heeft gevoerd tegen Bitvoort en deze dorpskern nooit daadwerkelijk heeft bereikt. In die tijd bestond echter het beeld van Van Stavoren tot Ballo&euml;rveld hoogst succesvolle militaire operaties uitvoerde en dat de mislukking ervan vooral te wijten was aan derden.</p> <p>Zo trok hij tijdens de &ldquo;Derde Campagne tegen Bytveurdt&rdquo; richting het zuiden (Bitvoort ligt ten noorden van Pixelburg) om daar nachtenlang aan een bosrand verkleed als Porseleinhoenders in een hinderlaag te liggen. Het leger van Wachtmeester Hendrick bestond uit niet meer dan twintig man en hadden niet meer dan mestvorken en houten slagwapens tot hun beschikking.</p> <p>Spion Jaqris Radida, Comte de Le Meunieris&eacute; (mogelijk een voorouder van de bekende filosoof Jean-Fran&ccedil;ois Le Meunier) bracht echter geheel andere verslagen uit aan Napoleon Bonaparte. Volgens de Comte de Le Meunieris&eacute; zou Hendrick van Stavoren tot Ballo&euml;rveld moedig als een leeuw zijn en het strategische vernuft en mentale capaciteiten van Alexander de Grote.</p> <p>Volgens Jaqris Radida deed Wachtmeester Hendrick zijn behoefte in een nachtspiegel die een bevriende beeldhouwer naar het hoofd van Napoleon had gemodelleerd. Verder zou de Spookwachter iedere avond onder luid hoongelach een landkaart verbranden met daarop de route van de Russische veldtocht van &ldquo;La Grande Arm&eacute;e&rdquo;. De berichten van Comte de Le Meunieris&eacute; zorgden voor zoveel angst de Franse troepen op last van Napoleon consequent met een grote boog rond Pykschelburgh trokken.</p> <p>Historici vermoeden dat Jaqris Radida, Comte de Le Meunieris&eacute; een Russische dubbelspion moet zijn geweest, daar zijn verhalen over de successen van Hendrick van Stavoren tot Ballo&euml;rveld kant noch wal raken.</p>
Wachtmeester Hendrick, Le Petit Caporal en La Grande Arm&eacute;e

Voor de Slag bij Wagram trok Napoleon met een grote boog om Pykschelburgh. U ziet de Kleine Korporaal door een verrekijker naar de stadskern van Pykschelburgh turen waar zijn inmiddels mythische demon Wachtmeester Hendrick snode plannen zou smeden.

<p>Pykselsche Burgh maakte goed gebruik van haar stadsrechten in de 18de eeuw en vormt als rivierstad een belangrijke doorvoerhaven.</p> <p>Het is ook de tijd dat de adelijke families Voscuma Ten Dreuven, De Beuckelaer tot Den Polder en Van Stavoren tot Ballo&euml;rveld hun fortuin vergaarden met overzeese investeringen in de kolonies.</p> <p>De Beuckelaer tot Den Polder en Van Stavoren tot Ballo&euml;rveld waren beide in verval geraakte adellijke huizen in die tijd en investeerden uit wanhoop in goedkoop land in de Nieuwe Wereld. De beide families stichtten er tabaksen rietsuikerplantages en zwommen hierna in de Pixelponden.</p> <p>Het huis Voscuma Ten Dreuven deed bedenkelijkere investeringen, zij namen actief deel aan de slavenhandel. Op zich niet gek, aangezien de bakermat van Voscuma Ten Dreuven Subpixelerwaard is, het dorp dat luiheid tot levensdoel heeft verkozen. <br />De Voscuma Ten Dreuvens omringden zich met negerslaven in hun buitenhuizen en gingen zelfs zover dat alle leden van het adellijke geslacht driemaal daags gevoerd en gedragen werden in speciale stoelen. Een hele generatie leden van het geslacht Voscuma Ten Dreuven heeft nooit leren lopen of eten, omdat men daar onbetaald personeel voor had.</p> <p>Doordat hun fortuin dreef op de slavenhandel zijn de Voscuma Ten Dreuvens altijd fel gekant gewest tegen afschaffing en men bleef vechten voor het recht om met slavenschepen over de Pixelrijn te varen. Nadat de slavernij officieel was afgeschaft konden de familie Voscuma Ten Dreuven vorstelijk rentenieren op het bloedgeld dat men in deze zwarte bladzijde van de geschiedenis heeft weten te verdienen.</p> <p>De tijd vanaf de Tweede Wereldoorlog kunnen veel oude Pixelburgers zich nog goed heugen. Wat minder bekend is de strijd die de oude adellijke families De Beuckelaer tot Den Polder en Voscuma Ten Dreuven nog voerden om hun buitenlandse kolonies direct na het einde van de oorlog.&nbsp;</p> <p>De familie Van Stavoren tot Ballo&euml;rveld was dankzij de oorlogsmachine van Wachtmeester Hendrick in de 19de eeuw al bijna aan de bedelstaf geraakt en had daarom geen buitenlandse plantages meer. Aan het einde van zijn leven besloot Spookwachter Hendrick Van Stavoren tot Ballo&euml;rveld echter dichter te worden. In Pixelburg had hij weinig succes, maar in het buitenland werd zijn werk gretig gekocht, hierdoor kon Wachtmeester Hendrick alsnog een klein geldbedrag nalaten aan zijn nazaten die ook nog eens profiteerden van de auteursrechten. <br />In de tijd van Hendrick heeft men nooit uitgezocht welke liefhebbers nu zo in vervoering waren geraakt door de dichtkunsten van de oude Hendrick, maar historici vermoeden nu dat het een enkele eenzame weduwe moet zijn geweest die verliefd is geworden op de flatteuze gravure van Hendrick Van Stavoren tot Ballo&euml;rveld op de eerste pagina van zijn dichtbundel.</p> <p>De families De Beuckelaer tot Den Polder en Voscuma Ten Dreuven waren echter wel betrokken bij de onlusten in de overzeese kolonies. Bij de familie De Beuckelaer tot Den Polder bleef het vooral beperkt tot het politieke toneel en het leveren van een symbolische donatie aan de KNIL.</p> <p>De Voscuma Ten Dreuvens lieten zich echter door hun slaven uit Subpixelerwaard naar hun kolonie transporteren om daar hun priv&eacute;leger te co&ouml;rdineren tijdens de politionele acties. De jonge en aartsluie Reinata Voscuma Ten Dreuven bleef achter in Subpixelerwaard en erfde het familiefortuin nadat er niets meer vernomen werd van de kolonie, om het later weer kwijt te raken aan herstelbetalingen en de minister van Oorlog, schepen van verkeer, mobiliteit en openbare werken, tevens hoofd raad van middenstand.</p>
Adellijk Pixelburg en de Kolonie&euml;n

De voltallige familie Voscuma Ten Dreuven uit Subpixelerwaard in een draagstoel bij aankomst op hun buitenlandse kolonie . Niet lang daarna werd er niets meer vernomen van deze adellijke familie.

<p>De archeologen van de heemkundekring graven immer verder in de geschiedkundige schatkamer die de villa van Janshonck Verstruyk inmiddels genoemd mag worden. Eerder vond men een stapel gravures uit de 14de eeuw, een ontdekking die zelfs de kranten in de Grote Stad haalde.</p> <p>Op de schokkende ontdekking die men in een verborgen wijnkelder deed was echter niemand voorbereid. Er werd altijd gedacht dat de Berrichtung Diabulum in zijn volledigheid in de 14de eeuw opgesteld was. De ontdekking in de villaru&iuml;ne van een zevental gravures met tekst die, na koolstofdatering, uit de 17de eeuw blijken te komen zet deze hele theorie volledig op zijn kop. De tekst en de tekeningen zijn ook nog eens van de hand van Blocks Bergs, de 14de eeuwse auteur van het eerder opgegraven gedeelte van de Berrichtung Diabulum. Of het om dezelfde Blocks Bergs (ook wel Blocksium Bergianium) gaat lijkt uitgesloten gezien de drie eeuwen verschil tussen de vondsten, maar de handtekeningen zijn identiek.</p> <p>Niet alleen de auteur blijft een mysterie, ook de afbeelding is bizar en enigszins zorgwekkend. Boven een landschap, dat onmiskenbaar Voxel op Zand moet zijn, vliegen meerdere duivels, bezemstelen, blote heksen en een drakengeit. In de rechteronderhoek is volgens experts Janshonck Verstruyk of de Bosduivel zichtbaar, waarvan zeker is dat deze pas in 1831 ter wereld zou komen - 53 jaar na de vervaardiging van de tekeningen. Het meest vreemde element in de tekening is echter het vervoermiddel van de Duivel, een groot vliegtuig; een Glocker E.28/39 Pioneer om precies te zijn.&nbsp;Glocker Avionics, noch Toon Glocker waren beschikbaar voor commentaar.</p> <p>Parano&iuml;de beroepsfantast Janus Walkurshond weet het echter zeker: "De Texelse Profetie is duidelijk: de Satan zal terugkeren in de gedaante van een zoon van Mozesjan en rijdend op een stalen vogel wederkeren bij de Duivel van het Bos op het Zand van Voxel. Samen zullen Zij Duizend Jaren heersen en wentelen in Gruwel."</p> <p>Van Peerjan Okelebeerszoon is bekend dat hij een bestelling heeft geplaatst voor een "vintage" priv&eacute; toestel bij Glocker Avionics. Dit feit werd enige tijd geleden breed uitgemeten in roddelblad "Het Voortschrijdend Inzicht". Het vliegtuig op de foto's van het boulevardblad lijkt overigens verdacht veel op een Glocker Pioneer...</p>
Schokkende ontdekking in de Berrichtung Diabulum

Volgens uw heemkundekring waren de heksen van Voxel op Zand zeer hygiënisch. Met hun multifunctionele bezemsteel was het namelijk ook een koud kunstje om de diabolische poeperd schoon te vegen.

<p>De wetenschap speelde ook een grote rol in het onderzoek van de steenrijke Hansjan Okelebeerszoon IV naar &ldquo;Vieze Vuile Spoken&rdquo;, &ldquo;Heksen Nok&rdquo; en &ldquo;Doodskoppen Mee Zo&rsquo;n Wit Gewaad&rdquo;.</p> <p>Okelebeerszoon stichtte in 1673 Het Wachthuis dicht aan de rand Pixelburgse Hei, nabij de Oerboom des Oorsprongs. Iedere nacht was er een zogenaamde Spookwachter aanwezig om verslag op te maken over eventuele bovennatuurlijke voorvallen. Dit ging vele jaren zo door, zonder dat enige progressie werd geboekt.</p> <p>Slechts eenmaal is er een opwindend voorval opgetekend door Spookwachter Valkenslacht. In het holst van de nacht zou een van de Vieze Vuile Spoken Het Wachthuis onder luid boegeroep genaderd zijn. Spookwachter Valkenslacht had zijn roestige haakbuks al in de aanslag om een schot hagel door het Vieze Vuile Spook te jagen. <br />Het zou een ware trofee geweest zijn! Ware het niet dat het Vieze Vuile Spook plotsklaps zich van zijn laken en masker, gemaakt van een uitgeholde suikerbiet met kaarsen in de ooggaten, ontdeed.</p> <p>Wie stond daar voor Het Wachthuis? Zonnige Nel natuurlijk, die Spookwachter Valkenslacht een aardige poets had gebakken. Zonnige Nel vluchtte daarna hinnikend van het lachten het bos in, met een woedende Spookwachter en een doorgeladen haakbuks achter zich aan.</p> <p>Het Wachthuis, dat al eeuwen aan de rand van Pixelburg staat, inspireerde ook vele kunstenaars. <br />Het eerste bekende schilderij is uit 1674 en heet &ldquo;Gezicht op Het Wachthuis&rdquo; (1674) van Eefgert van Allaertsedingesen.</p> <p>Het werk is een artistieke representatie van Het Wachthuis. De kunstenaar heeft nogal wat vrijheden genomen met het in beeld brengen van het bouwwerk dat nog steeds bewaard is gebleven.</p> <p>Het echte Wachthuis is uit bakstenen opgetrokken en ligt wat verder van de Pixelrijn. Ook de toevoeging van imposante rotsen en een kolkende waterval in de rivier is niet helemaal volgens de werkelijkheid.</p>
De Spookwachters in het Wachthuis

Gezicht op Het Wachthuis van Eefgert van Allaertsedingesen. De oplettende toeschouwer kan een Voxels Sijsje ontwaren op de beeltenis.

10 Mei 1629

De Vlinderplaag

<p>De Vlinderplaag van 1629 is een van de opmerkelijkste gebeurtenissen uit de geschiedenis van Pixelburg. Het is tevens een van de favoriete verhalen van Kardinaal Mikkels die graag mag preken over deze "straf Gods" uit de 17de eeuw. De Kardinaal heeft ook een replica van het beroemde schilderij dat gemaakt werd naar aanleiding van de gebeurtenis in zijn ambtswoning hangen. Bezoekers melden dat de eerwaarde regelmatig vol afschuw staart naar de gespierde bipsen en torso's die op het doek zijn vastgelegd.</p> <p>Het verhaal gaat dat een grote groep mannen uit Pixelburg in het geheim samen kwamen om de Bosduvel te vereren en "zichzelve naackend aande elckander overe ten geeven". De Here God was hier niet zo blij mee, aldus de overlevering, en straft de mannen door tijdens een van de Bosduvelorgies een zwerm moordlustige vlinders op hen af te sturen. De uitgehongerde vlinders verslonden de mannen met huid en haar en van hen werd niets meer vernomen.</p> <p>Een andere lezing van het verhaal is dat de Bosduvel ontevreden was over offers die de mannen brachten en zelf de moordvlinders op de mannen afstuurde. Volgens Kardinaal Mikkels is dit echter niet het geval, want: "De gruwelijke perfectie van de rollende spieren en hoekige mannenachterwerken van vleselijk edelstaal kunnen niet anders zijn geweest dan een belediging voor de Barmhartigheid van Onze Lieve Heer."</p> <p>Wat er uiteindelijk van het hongerige vlinderras geworden is, is niet bekend.</p>
De Vlinderplaag

Een 17de eeuws schilderij dat de gruwelen van de Vlinderplaag haarscherp in beeld brengt. De verdwaalde libelle voor de pielemuis van de man op links is een onderwerp van verhitte discussie onder kunsthistorici.

<p>De Roomse inborst van de Pixelburger is algemeen bekend en een feit dat al eeuwenlang zijn weerslag kent op de Pixelburgse samenleving. De 17de eeuwse Karch von Ullezwesel en zijn Genootschap van de Nakende Waarheid zijn een goed voorbeeld van de voor Pixelburg kenmerkende liederlijke, Roomse tegenbeweging tegen het zure Calvinisme buiten de regio.</p> <p>&nbsp;</p> <p>Von Ullezwesel was altijd al klein van postuur, wat hem goed uitkwam bij het uitoefenen van zijn professie: uilenvangen. Als de Uilenvanger van Pyskelsche Burgh verdiende Von Ullewesel zijn brood. Toch kennen we Karch von Ullewesel vooral vanwege zijn voornaamste hobby en het daaruit voortvloeiende genootschap.</p> <p>&nbsp;</p> <p>Karch von Ullezwesel was namelijk fervent naaktloper. Het jagen op uilen deed hij bij voorkeur naakt, maar ook zijn boodschappen placht hij graag te doen in Adamskostuum. Ondanks publieke afkeuring vanuit de Grote Stad waren de ruimdenkende burgers van Pykselsche Burgh allerminst ontstemt over de aanwezigheid van een trots paraderende, naakte dwerg in hun midden.</p> <p>&nbsp;</p> <p>De brede acceptatie van de naaktloperij deed Von Ullezwesel besluiten om een genootschap te stichten gewijd aan de edele kunst van het naaktlopen. Aangezien de naakte dreumes ook nog eens zeer religieus was, moest de vereniging tevens een ode zijn aan het katholieke geloof. Het Genootschap van de Nakende Waarheid is volgens de oprichtingsdocumenten dan ook: "Eenen eerbetoon aan den Here Gods ende den pracht der synen creatie."</p> <p>Binnen een mum van tijd had de vereniging een groot ledenbestand en werden er maandelijkse naaktprocessies gehouden door de straten van Pykselsche Burgh.</p> <p>&nbsp;</p> <p>De autoriteiten in de Grote Stad spraken schande van de, in hun ogen, ontaarde, blote dwerg en zijn genootschap van gelijkgestemde mannenbroeders, maar in Pykselsche Burgh kon de jonge vereniging zelfs rekenen op steun van de kerk.</p> <p>&nbsp;</p> <p>Na de dood van Karch van Ullezwesel, de flamboyante, bindende factor van de vereniging, viel de vereniging al snel uiteen. Toch zijn er door de eeuwen heen vaak pogingen ondernomen om het Genootschap van de Nakende Waarheid weer nieuw leven in te blazen. Recent nog zagen enkele wandelaars Kardinaal Mikkels op zekere avond in het bos van Voxelsteyn spiernaakt uit het struikgewas springen. Dat voorval deed sommigen vermoeden dat Eerwaarde Mikkels bezig was met het heroprichten van de illustere vereniging uit de 17de eeuw. Ondanks verzoek van uw heemkundekring was de kardinaal niet beschikbaar voor enig commentaar omtrent het voorval.</p>
Het Genootschap van de Nakende Waarheid

Karch omringt door zijn uilen. Zie ook hoe kunstig de schilder de pielemuis van Von Ullezwesel heeft weten te verdoezelen.

  • Het Genootschap van de Nakende Waarheid
<p>De naam Mozesjan Okelebeerszoon IX verdwijnt aan het einde van de 15de eeuw grotendeels uit de annalen. Ook het burchtgraafschap bestaat dan niet lang meer. In de 16de eeuw vormt de Schout de belangrijkste machtsfactor in Pykselsche Burgh.</p> <p>De familie Van der Berenmutseling weet generaties lang de vrede te bewaren. Een van de Van der Berenmutselings weet zelfs een akkoord te sluiten met de Spanjaarden, waardoor Pyskelsche Burgh ongeschonden blijft gedurende de Tachtigjarige Oorlog.</p> <p>Van de religieuze onlusten blijft Pykselsche Burgh ook grotendeels gevrijwaard. Er was een kleine opstand in de Voxelsteynse Abdij waar Ludovico Gegrania zonder succes rebelleerde tegen de praktijk van het bierbrouwen.</p> <p>De Reformatie die elders in het land woedde en bijvoorbeeld de Beeldenstorm veroorzaakte kreeg alleen in Voxelsteyn enige navolging. Volgens geschriften hebben twee gelovigen een stenen tuinkabouter van hun buurman kapot gegooid, waarna ze zich dissidenten verklaarden. De Gereformeerde Gemeenschap van Voxelsteyn, die al eeuwen uit twee leden bestaat, was geboren.</p> <p>Gezien de Rooms-Katholieke inborst van de Pixelburgers en een hardnekkige, ongezonde voorliefde voor oude paganistische denkbeelden had men vooral te kampen met de Inquisitie in die jaren. De angst voor de Inquisitie was op zijn hevigst in het midden van de 16de eeuw, met de komst van Grootinquisiteur Ab Adolendam.</p> <p>Ab Adolendam stond bekend als een bijzonder wrede, rechtlijnige bloedhond, die sliep met de Malleus Maleficarum (Heksenhamer) onder zijn kussen en een portret van Henricus Institoris (de auteur van de Heksenhamer) in een hanger rond zijn nek droeg, naast zijn ijzeren crucifix. Grootinquisiteur Ab Adolendam ondervroeg honderden personen om er achter te komen waar de verering van de Bosduivel en de heksensabbat plaatsvond. Om de onwillige verdachten te doen praten hield de Grootinquisiteur er wrede martelpraktijken erop na, zo zou hij volgens de overlevering mensen onderdompelen in een groot bad ijskoude hopjesvla em Voxelse Sijsjes nesten laten bouwen in diverse lichaamsholtes.</p> <p>Na de ondervragingen kamde Adolendam met zijn groep tevergeefs priesters de omgeving van Voxelveld uit, waar nog steeds hardnekkige geruchten over Heksenkamp ‘t Wrattenneusje bestaan. Pas toen hij de Smoorslenken van Voxel op Zand doorkruiste en het hoogste punt van het gebied had bereikt vond de Grootinquisiteur. Boven op het Signaal van Voxel op Zand stond de Bosduivel grijnzend en wel, omringt door een grote groep Vieze Vuile Spoken.</p> <p>Wat er die nacht besproken is met Grootinquisiteur Ab Adolendam is eenieder een raadsel, maar niemand heeft hem vanaf dat moment ooit nog teruggezien, waar ook in den lande...</p> <p>Van het voorval met Ab Adolendam is slechts een enkele afbeelding bekend. Deze houtsnede uit 1530 toont Grootinquisiteur Ab Adolendam naakt op het Signaal van Voxel op Zand. <br>Hij wordt met een speer getart door een Doodskop (zonder wit gewaad). De groteske figuur naast het geraamte met de speer is de Bosduivel.</p> <p>Aan de linkerzijde zien we de slachtoffers van de Bosduivel in wat een symbolische weergave van een veenbrand moet zijn. Iets verder in de achtergrond zijn twee naakte personen aan het werk in een boomgaard. Experts vermoeden dat er in Voxel op Zand in die tijd een fruitboomkwekerij voor nudisten moet zijn geweest.</p> <p>Vanuit de hemelen kijkt een entiteit op een zwevende skippybal in een wolkenring met toeterende engelen toe. Waarom de entiteit een zwaard en een bos bloemen in zijn oren heeft is historici nog een raadsel.</p> <p> </p> <p><span style="font-size: x-small;">Deze tekst was oorspronkelijk onderdeel van een lezing van Janne Fondue tijdens de jaarlijkse Pixelburgviering in 1985.</span></p>
Ab Adolendam en de Inquisitie

Grootinquisiteur Ab Adolendam in blote tokus. De figuur met de stenen tabletten moet een voorvader zijn van Bosdichter Bagu, volgens experts.

<p>In zowel de 16de als de 17de eeuw teisterde de Tachtigjarige Oorlog de omgeving van Pixelburg. Terwijl de gewesten rondom Pixelburg ten strijde trokken tegen het Spaanse Rijk onder leiding van Filips II bleef het in Pykselsche Burgh verdacht rustig.</p> <p>Schout Boral&euml;us Van der Berenmutseling III is volgens de overlevering verantwoordelijk voor het feit dat Pixelburg weinig te lijden heeft gehad onder de Spaanse bezetting en de langdurige oorlog. Van der Berenmutseling III is de kleinzoon van Van der Berenmutseling, eveneens Schout van Pykschelsche Burgh aan het begin van de 16de eeuw, en werd door allen geroemd om zijn uitstekende diplomatische kwaliteiten. Van de Schout Boral&euml;us zijn uitgebreide briefwisselingen bewaard gebleven welke een indringend tijdsdocument en de basis voor veel lokale geschiedschrijving vormen.</p> <p>Naast een uitmuntend strateeg en diplomaat was Schout Boral&euml;us ook wat vreemd. Zo hield hij er een curieus huisdier op na, die hem overal trouw volgde en hem zelfs van belangrijk advies voorzag. Het betrof een zwevende, platte schedel, toepasselijk genaamd: Swevende Platten Knekelenkop, Volgens veel burgers uit die tijd klopte er echter perspectivisch iets niet aan Knekelkop.</p> <p>Boral&euml;us van der Berenmutseling III en zijn Knekelkop zagen destijds de broeiende onlusten in de omgeving al vroeg aankomen en verzochten een audi&euml;ntie met Fernando &Aacute;lvarez de Toledo - de hertog van Alva, die later door Filips II werd aangewezen als landvoogd voor Pixelburg en omstreken. De hertog van Alva kreeg hij niet te spreken, maar wel iemand uit het gevolg van de hertog; Antonovico del Janeiro.</p> <p>Boral&euml;us ontmoette Del Janeiro in zijn tent nabij de Grote Stad om daar de onderhandelingen te starten. Van dit voornoemde feit is door meesterschilder Jan Leegenbene een schilderij gemaakt. Let vooral op de subliem weergegeven Swevende Platten Knekelenkop die vlak daarna Del Janeiro flink aan het lachen maakte met een schuine mop over gaten in spoken.</p> <p>Daarna bracht Knekelkop het Spaanse legerkamp nog in vervoering door met zijn gebit de onderaan afgebeelde luit met verve te bespelen. Van zijn uitvoering van het Spaanse volkslied gingen de bloemen spontaan bloeien, aldus betrouwbare bronnen.</p> <p>Del Janeiro, Van der Berenmutseling III en Knekelkop kwamen overeen dat de stad Pykselsche Burgh neutraal zou blijven in mogelijke conflicten en deze status zou afkopen door een jaarlijkse donatie van gouden dukaten aan de Spaanse bezetter.</p> <p>Van der Berenmutseling III kon echter niet voorzien dat het conflict met Spanjaarden tachtig jaar zou duren en de betalingen trokken dan ook een zware wissel op de Pixelburgse schatkist. Toch vindt men het bijna-faillissement van de Pixelburg ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog te prefereren boven de gruwelen die buiten de veilige, neutrale gemeentegrenzen hebben plaatsgevonden.</p> <p>De succesvolle afspraken tussen Spanje en Pykschelsche Burgh zijn bekend komen te staan als De Tachtigjarige Overeenkomst. Daarbij vergeleken is het Twaalfjarig Bestand (1609 - 1621) natuurlijk een lachertje.</p> <p>De goede betrekkingen met Spanje zorgden er later overigens voor dat de verdwaalde Conquistador Rigoletto Quel Alab&egrave;r in Pixelburg een welkome en veilige thuishaven vond.</p>
De Tachtigjarige Overeenkomst

Op links de flamboyante Antonovico del Janeiro, links Boralëus Van der Berenmutseling III, op de voorgrond de perspectivisch gemankeerde moppentapper Knekelkop.

<p>De maatschappij van de 11de tot de 15de eeuw stond in het teken van horigheid, ruzi&euml;nde feodale heren en vele schermutselingen om de verdeling van agrarische gebieden.</p> <p>In 1375 verrees Slot Voxelsteyn aan de oever van het Pixelven als jachtslot voor Heer Clavanus De Beuckelaer tot Den Polder, de kortlevende telg van een bekend adelijk geslacht uit de omgeving. Dit kasteel vervulde in de jaren na de dood van Heer Clavanus een belangrijke functie als de zetel van de Schout en Schepenen en thans als de woonstede van een van de Heren van Pixelburg.</p> <p>Een belangrijkere politieke factor dan Ridder Clavanus was Mozesjan Okelebeerszoon IX, Burcht- graaf van Tekschelen vooral bekend stond om wat heldendaden (het doden van een draak, bijvoorbeeld) is Burchtgraaf Mozesjan vooral de naam die opduikt in de politieke intriges van die tijd.</p> <p>De stamvader van de huidige Okelebeerszoon-dynastie ontvoerde de weduwe De Beuckelaer tot Den Polder, daags na de dood van haar man door een neerstortende eend, om haar vervolgens overgoten met pek en eendenveren op een bolderkar door de straten van Pykselse Burgh te laten trekken. <br />Deskundigen zijn het er over eens dat deze moreel abjecte daad vooral een politieke betekenis had en een methode was voor de Burchtgraaf van Texelen om een machtsvacu&uuml;m te voorkomen. Gezien de veelvuldige adellijke complotten, zoals de moord op Floris V van Holland door Gijsbrecht IV van Amstel, bestond het gevaar dat een rivaliserende, machtsbeluste edelman zijn kans schoon zag om de grondgebieden van De Beuckelaer tot Den Polder in te nemen.</p> <p>Door het publieke en symbolische machtsvertoon toonde Mozesjan Okelebeerszoon IX dat er met de Burchtgraaf van Texelen niet te spotten viel. Vanaf dat moment mocht Okelebeerszoon zich ook Burchtgraaf van Pyskelsche Burgh noemen.&nbsp;Door deze versterkte machtspositie, de aanwezigheid van een natuurlijke waterweg en de contacten van Okelebeerszoon groeide Pykselsche Burgh als snel uit tot een drukke handelsplaats. Een hanzestad kan men het niet noemen, maar handelaars kwamen wel van heinde en verre om hier hout, vlas, honing en meel te verhandelen voor het achterland.</p> <p>De economische positie van Pyskelsche Burgh was dermate sterk dat het zich een neutrale positie kon veroorloven in diverse conflicten, een feit dat later in de geschiedenis meermalen terugkomt. Tijdens de tweejarige Successieoorlog van 1355 bleef Pykselsche Burgh grotendeels buitenspel en bleef de handel onverminderd doorgaan. Uniek, gezien het hoogoplopende conflict en de territoriale verschuivingen in het gewest nadien. Ook tijdens de Hollands-Wendische Oorlog (1438 - 1441) en de Sontoorlogen in de 15de en 16de eeuw hield Pyskelsche Burgh zijn neutrale status, ook voerde hanzesteden onderling strijd.</p> <p>Het feit dat Pykselsche Burgh geen offici&euml;le hanzestad was en de strategische ligging dragen bij aan het feit dat oorlogsdeelname nooit nodig was. De aanwezigheid van Mozesjan Okelebeerszoon IX is ook een factor van belang, die een onnatuurlijk lang leven geleefd lijkt te hebben en tot ver in de 15de eeuw nog opduikt.</p> <p>Het verhaal gaat dat tijdens de allereerste Sontoorlog het leger van Greifswald aan de poorten van Slot Voxelsteyn om Pykselsche Burgh te veroveren. Mozesjan Okelebeerszoon verscheen daarop op de kasteelmuur en maande het leger huiswaarts te keren. De Greifwaldse legeraanvoerder en zijn manschappen lachten Mozesjan schamper uit. De Burchtgraaf van Texelen en Pyskelsche Burgh groeide daarna volgens ooggetuigen een gigantische puntige staart, bokkenpoten, een lange geitensik en enorme hoorns. Na eenmaal vuur te hebben gespuugd en de aanvoerder in de as te hebben gelegd was het de beurt aan Mozesjan om te lachen. Het Greifwaldse leger blies ijlings de aftocht en sindsdien meden alle oorlogsbeluste hanzelegers Pykselsche Burgh.</p> <p>Het dorpsmuseum van Bitvoort heeft een andere versie van het verhaal in de collectie. Volgens een oud geschrift was het namelijk een Bitvoortse draak, bereden door St. Bittevordus, die de legers verjoeg. Er zijn enkele historici die waarde hechten aan deze versie van het verhaal, dit gezien de aanwezigheid van het riviermonster Phluypelepuyp in de Pixelrijn, aan het begin van de 16de eeuw.</p> <p>&nbsp;</p> <p><span style="font-size: x-small;">Deze tekst was oorspronkelijk onderdeel van een lezing van Janne Fondue tijdens de jaarlijkse Pixelburgviering in 1985.</span></p>
De Burchtgraaf van Pykselsche Burgh

Een portret van Mozesjan (linksvoor) tijdens een boswandeling in gesprek met Bert en z\'n Gloeiende Kraag. Op de achtergrond is Slot Voxelsteyn zichtbaar en enkele gevleugelde Greifwaldse verkenners die waarschijnlijk over de kasteelmuren willen vliegen.

<p>In de zestiende eeuw hield Naejine, de Heks van Voxel op Zand, delen van Pyskelsche Burgh in haar ijzeren greep. Volgens de Heks van Voxel op Zand zou ze zwanger geworden zijn van diverse geesten, maar ook van de Bosduvel. Dat laatste feit alleen was al genoeg voor de lokale bevolking om <span style="line-height: 1.42857143;">Naejine met respect en vrees te behandelen.</span></p><p><span style="line-height: 1.42857143;">Jaarlijks moesten enkele afgevaardigden naar de plaggenhut van </span><span style="line-height: 1.42857143;">Naejine om daar offers te brengen, veelal bestaande uit etenswaar en schapendarmen zodat de heks veilig kon blijven vrijen met haar geesten.</span></p><p><span style="line-height: 1.42857143;">De heks verdween spoorloos nadat ze zou gaan bevallen van het kind van de Bosduvel. Volgens boze tongen had haar vertrek echter te maken met het feit dat </span><span style="line-height: 1.42857143;">Grootinquisiteur Ab Adolendam de Heks van Voxel op Zand op het spoor was. De baby van de Bosduvel is nooit meer teruggevonden, maar wandelaars menen in de avonduren nog wel eens de geluiden van een huilende baby te horen vanuit het donkere centrum van nationaalpark de Smoorslenken in Voxel op Zand.</span></p>
De Heks van Voxel op Zand

De plaggenhut van Naejine. Burgers uit Pykselsche Burgh brengen haar de gevraagde offers, terwijl Naejine een monoloog over de geneugten van incorporale spokenseks afsteekt.

24 Augustus 1513

Zeemonster in de Pixelrijn

<p>De Pixelrijn kent een rijke historie, de Spanjaarden arriveerden via deze waterweg in de 17de eeuw en de Romeinen stichtten Ulpia Pixelburgium (het latere Pixelburg) aan de oever van de rivier. Alle Pixelburgse schoolkinderen weten dat de Pixelrijn uitmondt in de zee, ver voorbij de Grote Stad.&nbsp;In vroeger tijden leidde dit dan ook tot een keur aan spannende verwikkelingen.</p> <p>In de 16de eeuw werd het bruisende Middeleeuwse Pixelburg (toenmalige spelwijze: Pykschelsche Burgh) opgeschrikt door een heus zeemonster, zo leren de geschiedenisboeken ons. Dit monster, bijgenaamd Den Phluypelepuyp, teisterde lange tijd de vissers en andere bewoners aan de oevers van de Pixelrijn.</p> <p>Twee jonge Pixelburgse helden, de broers Elckerlyc en Elegast van Voxelsteyn - ofwel: De Gevleugelde Vrinden - schoten de bevolking van Pykschelsche Burgh ten hulp.</p> <p>Op een warme zomeravond dromde de bevolking van Pixelburg samen aan de oever van de Pixelrijn, waarna de Gevleugelde Vrinden het monster Phluypelepuyp uitdaagden om uit het water van de Pixelrijn te komen. Phluypelepuyp wilde niet, volgens de overlevering, want hij had net een smakelijke vissersfamilie achter de kiezen.</p> <p>De Pykschelsche Burghse Snaarfanfare (later opgegaan in de Texelse Blaaskapel) moest er aan te pas komen om het monster uit het water te lokken. Phluypelepuyp hield namelijk helemaal niet van muziek. Na een bloedige strijd, waarbij minstens de helft van de Snaarfanfare sneuvelde tussen de malende kaken van Phluypelepuyp lukte het de Gevleugelde Vrinden om de kop van het monster af te houwen.</p> <p>Elckerlyc en Elegast werden gehuldigd en beloond met adelijke titels door Schout Van der Berenmutseling van Pykschelsche Burgh.</p> <p>Nu ontkent men doorgaans het bestaan van mythische monsters en heldendaden, maar het verslaan van Phluypelepuyp door de Gevleugelde Vrinden wordt gezien als een waarheidsgetrouw verhaal. Deze overtuiging is vooral te danken aan een schilderij van een onbekende meester die aanwezig was bij het hero&iuml;sche voorval en zodoende een zeer accuraat beeld schept. Een korte analyse van uw heemkundekring volgt.</p> <p>Het werk met als titel "De Gevleugelde Vrinden verslaan Phluypelepuyp met behulp van De Pykschelsche Burghse Snaarfanfare en Schout Van der Berenmutseling" komt uit 1513, het jaar van Phluypelepuyps ondergang.</p> <p>Op rechts ziet u de overgebleven leden van De Pixelburgse Snaarfanfare die het monster uit het water lokten met hemeltergend valse strijkmuziek. Achter hen is de dorpskern van Pixelburg en een deel van de Grote Kerk zichtbaar.</p> <p>Aan de linkerzijde staat Schout Van der Berenmutseling zijn mannetje, met zijn karakteristieke muts en blauwe mantel. Daarachter de smaakvol naakte, vrouwelijke vissersdochter, wier familie als diner diende voor Phluypelepuyp - de dochter vormde het dessert.</p> <p>De twee geliefden op de klif, waarschijnlijk Aziatische toeristen, stonden per ongeluk in beeld. De bebouwing op de achtergrond links is een groot mysterie, alsmede de twee kleine figuurtjes (een zwarte, dierlijke gestalte en een mensachtige). Volgens experts gaat het hier toch echt om de villa van Janshonck Verstruyk, de gevreesde, 19de eeuwse turfmagnaat. De twee onherkenbare figuren zouden Janshonck en de mythische Bosduvel zijn; een poging van de schilder om de tweeledigheid van Verstruyks persoonlijkheid op doek te vatten.</p> <p>Geografisch gezien staat de villa in het schilderij op de plaats waar nu de woonstede van Adelbert van Merri&euml;nboer te vinden is, dit terwijl de resten van de 19de eeuwse ru&iuml;ne in Voxel op Zand gevonden zijn. Verder startte de bouw van de villa van Janshonck Verstruyk pas in 1842, meer dan driehonderd na het voorval met het hongerige zeemonster.</p> <p>Waarschijnlijk gaat het hier dan ook om een symbolische weergave door de artiest, maar wat Janshonck Verstruyk precies te maken heeft met het zeemonster Phluypelepuyps en de Gevleugelde Vrinden en waarom hij driehonder jaar voor zijn geboorte opduikt in een 16de eeuws schilderij is uw heemkundekring een groot raadsel.</p>
Zeemonster in de Pixelrijn

Ja lieve lezertjes, vroeger konden sommige Pixelburgers vliegen.

<p>Eenieder is natuurlijk bekend met de vertelling over het paard van Troje waarmee het Odysseus lukte om met een houten paard een stad te veroveren. De slinksheid waarmee het de Grieken lukte om de Trojanen om de tuin de leiden is voor velen een inspiratiebron. Wat weinigen echter weten is dat het trucje van Odysseus nogmaals is toegepast, in Pixelburg, maar helaas wel met danig minder succes.</p><p>De verhoudingen tussen Pykselsche Burgh (nu Pixelburg) en Grootenstaede (nu de Grote Stad) waren niet altijd vriendelijk en er zijn periodes in de geschiedenis waarop de relatie als ronduit  vijandig kan worden omschreven. In 1459 liepen de gemoederen, dankzij een handelsconflict over hopjesvla, zo hoog op dat er door de edellieden van Grootenstaede besloten werd om de arrogante burgerij van Pykselsche Burgh eens een lesje te leren.</p><p>De gewiekste edellieden maakten publiekelijk bekend dat zij bij wijze van excuus voor het ontstane handelsconflict een symbolisch cadeau wilden geven aan de stad Pykselsche Burgh. In overleg met nijverheidslieden werd in een vlaag van verstandsverbijstering besloten om twee gigantische, metalen vingerhoeden te fabriceren. Waarom de edellieden van Grootenstaede nou juist de vingerhoed een passend cadeau vonden voor de burgers van Pykselsche Burgh is geschiedkundigen nog steeds een raadsel. Waarschijnlijk werd gekozen voor de vingerhoed omdat er veel soldaten in de holle constructie pasten.</p><p>In maart 1459 werden de twee kolossale vingerhoeden, elk gevuld met een garnizoen tot de tanden bewapende soldaten, afgeleverd voor de stadspoorten van <span style="line-height: 1.42857143;">Pykselsche Burgh. Vanuit het struikgewas keken de edellieden van Grootenstaede gespannen toe, in de verwachting dat de burgers van Pykselsche Burgh gretig de metalen valstrikken binnen de stadsmuren zouden halen. Door een organisatorische blunder van de stadsraad van Pykselsche Burgh stadsraad bleven de vingerhoeden echter een volle week voor de stadspoorten staan, terwijl er koortsachtig gezocht werd naar een span paarden en een robuuste wagen om de vingerhoeden de stadsmuren binnen te krijgen.</span></p><p><span style="line-height: 1.42857143;">Toen er eindelijk passend vervoer voor de metalen kolossen gevonden was werden ze het marktplein opgesleept. Een van de vervoerders merkte echter dat er vreemde, knorrende geluiden opstegen vanuit de vingerhoeden. Toen een van de vingerhoeden daarna ook nog eens van de wagen, op de kasseien van het marktplein stuiterde weerklonk duidelijk menselijk gekerm.</span></p><p><span style="line-height: 1.42857143;">De smid van Pykselsche Burgh kreeg hierop de opdracht om een van de vingerhoeden te openen en zodra men het zweterige, uitgehongerde hoopje ellende aanschouwde werd het verraad van Grootenstaede ten volle duidelijk. De vingerhoeden werden in allerijl omgesmolten tot grote </span>kanonnen<span style="line-height: 1.42857143;"> waarmee men naar Grootenstaede trok, alwaar het wekenlang menselijke kanonskogels regende. Daarmee kwam lange tijd een einde aan de hoogmoed van de </span><span style="line-height: 1.42857143;">Grootenstaedse edelmannen.</span><br></p>
Het Beleg van Pykselsche Burgh

De vingerhoeden van Grootenstaede staan opgesteld voor de stadspoorten van Pykselsche Burgh.