Hieronder volgt een chronologisch overzicht van alle bijzondere (ere)burgers die Pixelburg rijk is. Ondanks het feit dat deze lijst met grote zorgvuldigheid is samengesteld door de Afdeling Burgerzaken kunnen hier geen rechten aan worden ontleend.diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

U kunt ook kiezen om burgers te tonen uit specifieke jaren, of een willekeurige bewoner op te diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

Filip Voets

Filip Voets is op deskundige wijze een schoorsteen aan het vegen - hij ragt er klink op los!

Filip Voets

(1914)

Filip Voets, beter bekend als De Zwèrte, weet niet meer waar hij eerst aan het werk moet. Hij is namelijk schoorsteenveger en aangezien Pixelburg een groeiende stad is komen er ook meer en meer schoorstenen bij. Maar Voets geniet ook heel erg van zijn werk. Hij vindt het heerlijk om zijn grote borstel eens stevig door die lange buizen te raggen en al het vastgekoekte roet en ander vuil er uit te duwen.

Maar Voets is echter ook in het bezit van een gevoelige ziel: hij let altijd goed op dat er geen vogelnestjes met kleine diertjes in de schoorsteen zitten. Als dat het geval is, brengt hij ze altijd naar Marinus Geboers die ze dan met veel plezier groot brengt en vrij laat in de bossen rond de Voxelsteynse abdij.

Voets maakt veel reclame met zijn slogan 'Zit uw schoorsteen nog zo verstopt - De Zwèrte krijgt hem wel uitgeklopt'. Een filosoof zou er een diepere betekenis in kunnen vinden.

Joeri Peeters

Joeri Peeters op zijn favoriete plek, een Courant bij de hand.

Joeri Peeters

(1914)

Joeri Peeters is een grote fan van de Pixelburger Courant. Voor deze krant er was bracht hij zijn waardevolle tijd door met het kijken naar de kevers van Bor Dwalk en het luieren onder de tenten van Gnøfske Gnütermeåns aan de overkant van de weg. Maar nu kan hij heel de dag op zijn favoriete plek zitten, het toilet, en de krant lezen. Zodoende hoeft hij van heel de dag geen voet meer te verzetten.
Pjotr Vladimir Denbatseki

Meneer Denbatseki (op verhoging) overziet zijn werkvee aan het werk met de onderdelen van de Vacuümsucker.

Pjotr Vladimir Denbatseki

(1913)

Pjotr Vladimir Denbatseki kwam vanuit Rusland naar Pixelburg met grootse plannen: bijzondere uitvindingen voor alledaagse problemen.

Dat voornemen is samengekomen in zijn grootste triomf: de Vacuümsucker. Deze op perslucht gebaseerde uitvinding helpt het mensen makkelijk te maken om zaken op te pakken van plaatsen waarbij je anders niet bij zou kunnen, of te moe bent om te pakken.

Het ingenieuze, gepatenteerde systeem, waarvan de precieze werking nog altijd een groot geheim is, zorgt voor heel wat bukbewegingen minder in het leven van de gemiddelde Pixelburger.

De laatste tijd is er veel aandacht voor de werkplaats van de industrieel Denbatseki, er zijn lieden die beweren dat de fabriek slecht is voor de omgeving en eigenlijk heel Texelen. Meneer Denbatseki wuift deze beweringen met de voor hem kenmerkende Russische vriendelijkheid weg.
Als men echter vraagt waarom de bomen op zijn terrein er zo ziek uit zien wordt hij echter fel: "Ik heb niets dan beste voor met mijn fjabriksi! Hoe durf jij te vragen, jij bakapor, jij apparatsjik! Dat zijne speciaal bomen uit Moeder Rusland!"

De fabriek heeft op dit moment 30 loonslav... mensen in dienst en is een grote werkverschaffer voor de omgeving. Geruchten over een 60-urige werkweek en salarissen van minder dan een kwartje per week zijn zwaar overdreven. Mensen werken graag voor de sympathieke Russische uitvinder.

Rudy Thiry

Rudy (links) met broer

Rudy Thiry

(1913)

Rudy Thiry is een drogist uit Bitvoort maar die heel Pixelburg en omstreken voorziet van zijn befaamde zelfgebrouwen paardemiddelen.

Elk goedje stelt hij zelf samen uit de kruiden die op de Pixelburgse heide te vinden zijn. Zijn best verkochte middeltjes zijn de zalf Artrosillium (tegen rugpijn door gebruik van de Vacüumsucker), Kwintappelsap (tegen diarree door het drinken van vervuild Pixelrijnwater) en Berengal (tegen oorsuizen door de veel te grote klokken in de Grote Kerk).

Door zijn veelvuldige nachtelijke tochten op de Pixelburgse heide zou Rudy al vaak in aanraking gekomen zijn met vieze vuile spoken. Volgens Piet Arfeuille (voorzitter van Scepticus) is dit allemaal slechts een marketingstunt ter promotie van Rudy's Pikante Spookverschrikker (gewone distel) om de spoken op afstand te houden.

Banjo Gees

Banjo Gees, met zijn lichaam in een dubbele knoop, speelt lustig door op zijn instrument.

  • Banjo Gees

Banjo Gees

(1913 – †?)

Het toch al rijke muziekleven van Pixelburg kreeg in de jaren veertig en vijftig versterking van Gees Bradelig, beter bekend als Banjo Gees. De beste man bezat twee kwaliteiten, het bespelen van de banjo en een elastisch lichaam. De optredens van Gees waar hij volledig met zijn lichaam in de knoop toch nog virtuoze banjoriedels ten gehore bracht waren een eclatant succes tijdens de muziekavonden De Het Koperen Paard in de jaren vijftig. In zijn latere acts verstopte Banjo Gees zich ook in koffers, opbergbakken en aktetassen, om vervolgens op het podium bij wijze van verrassing eruit te springen en zonder pauze op zijn banjo te tokkelen.

Na de jaren vijftig ontbreekt er ieder spoor van Banjo Gees. Volgens velen is de reden hiervoor simpel, een koffer waar Banjo Gees zich op dat moment in verstopt had zou per abuis zijn opgehaald voor de ingang Hotel Meijer (de buurman van Banjo Gees) en zijn verscheept naar Afrika. Enkelen beweren echter dat het niet om een ongeluk zou gaan, maar een snode actie van de toenmalige manager van Zanger Rico, makelaar Wennemans Drostelaars. De capriolen van Banjo Gees zouden de carière van D'n Doefus flink in de weg hebben gezeten.

Reinier

Reinier met zijn uitvinding

Reinier

(1912)

Reinier - of ook wel, den Duutsj - is volgens eigen zeggen patenthouder op het concept van 'Enen elektrischen gitaar' en eigenaar van Reiniers' Geluidsinstrumenten - in - en verkoop. Doch, na talloze vruchtloze pogingen het idee te deponeren bij het nationale octrooicentrum, is meneer begonnen met de in - en verkoop van meer gangbare instrumentaria zoals een keur aan theremin, oceaan drums ( in alle soorten en maten ) en de elektrische vibrafoon.

Polleke Zwachtel

Polleke tijdens een proef, net voordat de boel wederom escaleert.

Polleke Zwachtel

(1912)

Polleke is werkzaam als scheikunde docent op het Drs. Ir. Ing. Leo de Jongh College.

Polleke is ontzettend ( schei ) kundig maar heimelijk geen voorstander het "shock and awe" beleid van Dhr. De Jongh, en vooral een zachtaardig man. Zijn lessen lopen dan ook altijd hopeloos uit de hand zodra studenten met de bunsenbrander delen van het lokaal trachten te blakeren en zingen: 'Polleke, ge bent te zacht in uw bolleke!'.

Polleke's favoriete moleculaire formule is Sacharose, ofwel C12H22O11. Vanwaar zijn voorliefde voor tafelsuiker? : 'Het complimenteerd mijn zachte g en is leuk om te maken met mijn atoommodellen bouwset.'

Jos Van Bronswiek

Jos ( achter de pedalen ) en Koos ( staande op de vleugel ) draaien hun Glocker V warm onder het toeziend oog van grondpersoneel.

Jos Van Bronswiek

(1912)

Zelfverklaard "ace" en één van de dappere piloten welke in mei 1940 zonder vrees de vijand te lijf ging in zijn vervaarlijke Glocker V.

Samen met boordschutter Koos Nyverdahl mepten zij Messchersmitt na Messchersmitt uit de lucht, zo een 8 stuks in totaal. Althans, dat is het verhaal volgens Jos.

Eigenlijk heeft de Glocker V van Jos en Koos niet eens het luchtruim gekozen bij gebrek aan kerosine. Ook het gerucht dat Jos en Koos later die middag gezien zouden zijn aan de toog van Café de Koploper maakt dat het verhaal van Jos in twijfel wordt genomen.

P.J.H van Eck

P.J.H van Eck met een boek

P.J.H van Eck

(1911)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan P.J.H van Eck.

Petrus Jansvolk Hordinck van Eck, zoals zijn volledige naam luidt, is vermaard architect en voorvechter van het rationele, duurzame bouwen. Petrus volgde de studie - onmenselijk construeren en schikken - aan de staatsuniversiteit van Moskou.

Na het voltooien van zijn studie vestigende Petrus zich in zijn geboortedorp Pixelburg om aldaar zijn bouwidealen te verwezenlijken/botvieren. Het gemeentehuis en de nog te bouwen Pixelburgsche bank zijn van Petrus' hand en tonen een typerende minachting jegens de menselijke maat. 'Een gebouw moet onderwerpen, intimideren en kleineren. Mensen moeten emoties ontvangen, niet vormen.' Zijn werken worden dan ook door vele Pixelburgers verfoeid.

Als collega architect heeft van Eck geen enkel goed woord over voor Le Corbusier, en diens werk op de Voxelsteynse heide; 'Het heeft een onlogisch grondplan en de constructie lekt langs alle kanten, het is één groot vochtig tochthol.' Eenmaal per jaar organiseert van Eck een rituele verbranding van Le Corbusiers' literaire werk, en in het bijzonder uitgaven van Le Modulor.

Roddels beweren overigens dat van Eck en de lokale kunstenares Betsy van Jeneveren meer delen dan de passie voor driedimensionaal werk alleen.

Erik

Wollen pakken uit de wintercollectie van Eriks Wolfabriek

Erik

(1911)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan Erik.

Onder het motto: "Geen lol zonder wol", prepareert de kleine werkplaats van Erik al jaren wol op een ambachtelijke manier.

Menig Pixelburger heeft een van de wanstaltige wollen-creaties, welke hier dagelijks worden gefabriceerd, in zijn bezit zoals daar zijn: wollen ondergoed, wollen servies, wollen meubilair en zelfs wollen truien.

Naast zijn werk in de wolfabriek geeft Erik ook breilessen op het plaatselijke kerkhof. De gemeente voert al jaren een gedoogbeleid aangaande deze praktijken.

Samen met een van de Heren van Pixelburg is Erik tevens verantwoordelijk voor de typografische representatie van het valuta teken voor de Pixelburgse Pond.

Walter de Moerbeke

Walter de Moerbeke, belastingsambtenaar

Walter de Moerbeke

(1911)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan Walter de Moerbeke.

Walter de Moerbeke is een belastingsambtenaar van Pixelburg en houdt zich vooral bezig met het opzoeken van fraudeurs en ander financiëel ongedierte. Zijn aandacht is vooral gericht op Zjon Van Klinkeren die meerdere dubieuze bedrijfjes heeft staan op naam van zijn vrouw Priscilla.

Hij is een goede vriend van de directeur van de Pixelburgse bank, Balthazar Scholvis. Ook bij het aannemersbedrijf Van Merriënboer-Tak komt hij geregeld over de vloer, waardoor velen hem ervan verdenken dubieuze financiële constructies op te zetten om het zwarte geld van dat bedrijf naar het buitenland te versassen. Hier zijn echter nooit harde bewijzen voor gevonden, ongetwijfeld omdat de Moerbeke verantwoordelijk is voor het onderzoek naar dit soort toestanden.

Jan Van Es

Jan Van Es geeft een perfecte imitatie weer van een Fokke-Wulf Fw 200, terwijl zijn vrouw Ria een veldleeuwerik perfect nabootst

Jan Van Es

(1910)

Jan Van Es is een rasechte Pixelburger, ook al woont hij in het centrum van de moderne wijk Pixelburg Zuid. Hij heeft lang in het historische centrum van Pixelburg gewoond, maar de talrijke luide klokken van de Miyamoto en de Hyrule kerk verstoorden de oefensessies voor zijn soap teveel, en dus verhuisde hij naar Pixelburg Zuid.

Inderdaad, Jan Van Es is één van de twee mensen die de dagelijkse radiosoap 'Meudde gij dè wel? ' verzorgt. Samen met zijn vrouw Ria Verbest beelden ze talrijke personages uit, die allemaal tragikomedische gebeurtenissen meemaken. Jan en Ria geloven erg in deze vorm van entertainment, en gaan zelfs zo ver dat ze alle geluidseffecten zelf verzorgen met hun stem. Jan staat erom bekend een perfecte imitatie te maken van een voorbijvliegende Junkers Ju 89, wat al voor veel paniek heeft gezorgd rond Pixelburg. Hij probeert zich daarom te beperken tot het imiteren van een Dornier Do 17 of een Me 323.

Ria daarentegen is een kei in het imiteren van dieren, met de nadruk op onze gevleugelde vrienden. Marinus Geboers wordt dan ook elke dag wild enthousiast wanneer Ria een mooie imitatie geeft van de Heggenmus of de Groene Specht. Soms is het hierom wel raden naar wat Jan en Ria precies willen meegeven met een bepaalde scène, maar impact heeft het altijd. Meudde gij dè wel? is iedere dag te beluisteren van 16 uur tot 16u27.

Hondieu Van Kovestoof

Hondieu Van Kovestoof

Hondieu Van Kovestoof

(1910)

Anno 1958 was er reeds sprake van een gestage stroom automobielen, en hun chauffeurs, welke zich iedere dag weer met veel moeite door de straten van Pixelburg persten teneinde zo spoedig mogelijk thuis te geraken voor het inmiddels door moeders de vrouw op tafel geserveerde avondeten.

Daar waar het gebrek aan verkeerslichten garant stond voor derde-wereld-land praktijken ( zo van, toeteren en gáán! ) op de vele kruisingen tussen Pixelburg Zuid en Texelen stemde de gemeente in met een gedurfd experiment: de verkeersregelaar. Hondieu had al jaren ervaring met het driftig blazen op een fluitje als coach van het plaatselijke curlingteam ( de pupillen ) en zijn niet geringe longinhoud en scherp zichtvermogen maakten van de bonkige Kovestoof de perfecte kandidaat.

Nu staat Hondieu iedere dag, weer of geen weer, vol overgave het verkeer te regelen op enkele van de drukste kruispunten. Het leven als verkeersbrigadier is niet geheel zonder gevaar; in de zinderende zomer van 1958 reed er een Blaf 5500 over zijn tenen heen wat resulteerde in een nare kneuzing.

Joris Hector De Whurst

Joris Hector De Whurst (links) met zijn medewerker, Midas Vleugels - de Nieuw Zeelandse lammeren hangen rechts

Joris Hector De Whurst

(1909)

Joris Hector De Whurst is de eigenaar van de oudste slagerij in Pixelburg. Deze bestaat sinds 1939 en was toen een ware revolutie, tot die tijd gingen de Pixelburgers rechtstreeks bij de boer hun dier kiezen en konden het nog warm mee naar huis nemen. 

Na 1939 veranderde dit allemaal. Vooral Gerards Heijtebarstje had het moeilijk met deze vernieuwing, maar toen bleek dat De Whurst zich kwam bevoorraden bij lokale boeren voor een hogere prijs, verdween de vijandigheid als sneeuw voor de zon.

Toch moet ook De Whurst op zoek gaan naar nieuwe leveranciers, nu Pixelburg niet meer de landelijke gemeente van weleer is. De akkers worden schaarser en industrie neemt de grond over die eerst voor vee beschikbaar was.

Ook beginnen de Pixelburgse koeien en varkens wat raar te smaken sinds de oprichting van Zwanehals Petrochemie en Nafta destillaat. Ook al smaken de frikadellen van 't Worstje nog steeds hetzelfde, De Whurst wil enkel ambachtelijk materiaal. Daarom is hij nu al zo ver gegaan om lamsvlees uit Nieuw-Zeeland te importeren, dat speciaal wordt overgevlogen door een vliegtuig van Toon Glocker. De Whurst is dan ook een groot voorstander van een vliegveld voor Pixelburg.

Jan Roovers

Jan Roovers poseert fier bij zijn grootste trots: zijn Peugeot 404. Zijn vrouw en kind mogen er ook bij.

Jan Roovers

(1909)

Jan Roovers woont, samen met zijn vrouw Dora en zoon Bèrt in de villawijk van Bittekerke.

Jan heeft zijn fortein vergaard dankzij mooie ontwikkelingsactiviteiten in Congo. Hij had namelijk al snel door dat er daar heel wat waardevolle grondstoffen onder de grond lagen. Toch was het geen goud, diamanten of kolen dat Jan daar liet omhoog komen, maar een mysterieuze grondstof die gebruikt kon worden in de Pixelburgse industrie.

Volgens sommige geruchten gaat het om het befaamde bakeliet van Zwanehals Petrochemie, maar volgens goede bronnen gaat het hier om asbest. Wat het ook moge zijn, Jan Roovers kon met zijn nieuwe vergaarde fortuin de plaatselijke economie stimuleren en kocht zich een aangename villa in de nieuw aangelegde villawijk.