Hieronder volgt een chronologisch overzicht van alle bijzondere (ere)burgers die Pixelburg rijk is. Ondanks het feit dat deze lijst met grote zorgvuldigheid is samengesteld door de Afdeling Burgerzaken kunnen hier geen rechten aan worden ontleend.diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

U kunt ook kiezen om burgers te tonen uit specifieke jaren, of een willekeurige bewoner op te diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

Gerrit Alduin

De vele auto's maken het werk van Gerrit (links) er niet gemakkelijker op.

Gerrit Alduin

(1935)

Ieder jaar komen er nieuwe burgers bij, en met hen groeit ook de afvalberg die ze voorbrengen. Daarom is Pixelburg fier op zijn twee-wekelijkse afvalophalingen. Eén van de dappere medewerkers van de gemeente die er om de twee weken een voormiddag op uit gaat is Gerrit Alduin. Op de vraag of de geur hem niet stoort, zei Gerrit 'Die geur is goed, daar groei je juist van'.

Toch is het werk niet altijd even gemakkelijk. Vooral de vele geparkeerde auto's in de kleine straatjes in het centrum maken het de afvalkar niet altijd gemakkelijk. Gerrit zou echter voor geen geld van de wereld van baan willen veranderen. 'Je moet maar één dag om de twee weken werken en je krijgt toch een volledig loon betaald. Ideaal. Waar we dat afval heenbrengen? Oh, naar één of ander klein dorpje waar geen kip om kraait, Van Merriënboer heeft dat geregeld ... Maar meer mocht ik daar niet over zeggen.'

Teus Poekens

De haringkraam van Poekens, in het midden van Resoleur.

Teus Poekens

(1934)

Teus Poekens baat de haringkraam uit op het plein van Resoleur. Elk weekend verdringen zich daar drommen Resoleurbezoekers om een harinkje bij Ome Teus.

Teus stond oorspronkelijk met zijn kraam op de vismarkt in Pixelburg Centrum. Al op jonge leeftijd sinds 1951 stond hij daar met zijn door karbietlamp verlichte kar en verkocht hij er zijn vis aan passanten. In die tijd kostte een haring 8 cent en een rolmops 6 cent. Poekens' houten Pixelburgsche Zuurkraam verhuisde in de jaren 60 naar Resoleur, waar hij zijn haringen aan de toeristen probeerde te verkopen. In eerste instantie moesten de bezoekers van Resoleur echter niets weten van deze lekkernij. Rosa Daenen kloeg over de geur die oversloeg naar haar Rosada bazaar en de wafels van Paviljoen Malheur hadden een verdachte smaak.

Teus had echter ondernemingszin in overvloed, en al snel bedacht hij dat het goede doel het altijd wel goed deed. Hierop timmerde hij een plakkaat 'Verkoop voor Rampenfonds' boven zijn kar, en de Resoleurders konden plotseling niet genoeg haring binnenhappen. Tot nu toe heeft nog geen enkele haringhapper gevraagd naar welke ramp hun geld precies gaat.

Sammy Neefs

Sammy Neefs bemant zijn 'bar', rolstoelgebruikers niet toegelaten.

Sammy Neefs

(1933)

Sammy Neefs baat een bar uit in Subpixelerwaard. Zeer eigenaardig, omdat de inwoners van Subpixelerwaard meestal geen inkomen hebben en dan maar water gaan drinken uit de gracht rond villa Druart wanneer ze dorst hebben. Als je dan ook ziet dat Sammy maar één zitplaats heeft in zijn 'bar', dan lijkt het meer een excuus te zijn om zichzelf gelegitimeerd heel de dag door te blijven drinken zonder gestoord te worden en onderwijl te genieten van het mooie uitzicht vanop zijn dak.
Ab Soetendal

De laatst bekende foto van Ab Soetendal voor zijn verdwijning in 1951. Ab hield niet van foto's, volgens hem een samenzwering van oogartsen om oogbollen te bestralen zodat mensen sneller een bril zouden nodig hebben.

Ab Soetendal

(1933)

Ab Soetendal was altijd al een zeer achterdochtig persoon. Overal zag hij samenzweringen en dacht hij dat men iets bekonkelstoofde. Zo verdacht hij de Bitvoorders ervan bepaalde chemicaliën in het water te gooien zodat de Pixelrijn ter hoogte van Pixelburg Centrum zou vervuild geraken (hij dacht er niet aan dat Bitvoort stroomafwaarts gelegen was van het Centrum).

Ook verdacht hij pastoor Mikkels ervan geheime experimenten uit te voeren in de klokkentoren van de Grote Kerk, waar 's nachts verschrikkelijke geluiden uit voortkwamen (torenuilen volgens de meeste burgers).

Maar in 1951 was de maat vol voor Ab toen Pjotr Vladimir Denbatseki zich kwam vestigen in Pixelburg. Hij probeerde de Heren van Pixelburg nog te doen inzien van de gevaren die zo een persoon met zich meesleurde: ongebreidelde inmenging van het patronaat, verplichte rechten voor alle arbeieders en verderfelijke apparaten zoals de Vacuümsucker.
Toen Den Vacuümsucker Machinefabriek uiteindelijk opende, wist Ab dat het einde van de wereld snel zou aankomen. Hij pakte zijn koffer en vertrok uit Pixelburg.

Volgens sommige bronnen ging Ab in de richting van de abdij van Voxelsteyn, waar donkere gangen onder lopen die nog stammen uit de middeleeuwen. Mozesjan Okkelebeerszoon IX zou deze gangen ooit nog gebruikt hebben om bier te smokkelen uit de abdij naar Bitvoort, waar snode Bitvoorders deze lekkernij verkochten aan kruisvaarders op weg naar Lourdes.

Van Ab werd sinds 1951 niets meer vernomen. Pauke Pik zegt echter dat hij regelmatig 's nachts een donkere figuur met helm over zijn erf ziet zwerven, getooid in een loden pak en op zoek naar een paar eetbare wortels.

Frans de Groot

Frans de Groot sluit zijn ogen terwijl hij naar de laatste nieuwe aflevering van Radio Pixelburg luistert.

Frans de Groot

(1933)

Frans de Groot uit Zuidervaart werkt voor Nikkel en Zink BV in Texelen. Frans is een paswerker, een medewerker die het draaien en frezen onder de knie heeft. Hij is dus in staat nauwkeurig passende werkstukken af te leveren, meestal op maat van de concrete opdracht.

Frans heeft de raamkozijnen van de Corop toren op maat gefreesd, en is hier bijzonder fier op.

Rinus Van Gever

Rinus Van Gever speelt zijn laatste nieuwe hit, 'Schafttijd bij Nikkel & Zink'

Rinus Van Gever

(1932)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan Rinus Van Gever.

Rinus Van Gever is één van de muzikanten die Pixelburg rijk is. Hij woont in het bekende muziekkwartier in het noorden van het centrum, alwaar hij zijn befaamde percussie muziek ter oren brengt van wie zich in een straal van 6 kilometer rond het centrum bevindt.

Rinus is erg beïnvloed door de industriële klanken die uit Texelen gehoord worden. Het rhytmische geklop van zware machines hebben hem geïnspireerd en hij bootst deze dan ook zo goed mogelijk na dankzij veelvuldige slaginstrumenten. Bekende werken van Rhinus zijn 'Vackuumsucker op. 27', 'Glocker Mach 2.1' en zijn wereldberoemde hit 'Laatarm F#'.

Theo Van Maanen

Boven: Het etablissement van Theo Van Maanen. Onder: Theo gooit ze nog eens vol onder het toeziend oog van zijn vrouw Truus.

Theo Van Maanen

(1932)

In de eerste helft van de jaren '60 was alle aandacht in Pixelburg gevestigd op de nieuwe industrie en bedrijvigheid in de stad, en de woonwijk Pixelburg Zuid herbergde meer en meer inwoners. Toch ontbrak er in dat deel van Pixelburg nog iets wezenlijks: een café.

Theo Van Maanen sprong in 1963 op dat gat in de markt en opende op de hoek van zijn huis 'n Zitje met 'n Pitje. Strategisch gelegen aan de oudere straten van Pixelburg Zuid maar in de nabijheid van de nieuwe torens van de Stadstuinen. Door de hele kleine appartementen in deze woonblokken gaan de bewoners liever uit dan thuis te zitten, en dan is het etablissement van Van Maanen een uitgelezen uitgaansplek.

Piet Arfeuille

Piet Arfeuille is hier midden onder te zien, omringd door de leden van de vereniging Scepticus

Piet Arfeuille

(1931)

Piet Arfeuille is vooral bekend als voorzitter van de vereniging 'Scepticus - beter een gat in uw spook' maar heeft al kleinere filmproducties gedraaid als '1088.8' en '58.3'. Deze producties konden echter hun minimale budgetten niet terug winnen aan de kassa's en Arfeuille werd genoodzaakt een andere bezigheid te vinden.

Als voorzitter van Scepticus houdt Arfeuille een strenge lijn aan: niets is waar. Vooral de vele verschijningen van spoken in en rond Pixelburg worden door hem staalhard ontkend. 'Gezwans en prietpraat voor de vaak' is dan ook zijn favoriete uitdrukking.

Klotske Kerkbaard

Een oude foto uit Klotske's studietijd, met haar kenmerkende rare kapsel en uitzwenkende bril

Klotske Kerkbaard

(1931)

Klotske heeft een bewogen studietijd achter de rug, vrijwel iedereen spotte met haar ridicule voornaam, achternaam, kapsel, bril en loensende blik. Ondanks dat heeft ze haar draai gevonden in de lokale bibliotheek waar ze tussen haar grote passies mag zitten: boeken en Deodatjan Okelebeerszoon XII.

Als gerespecteerd bibliothecaresse is Klotske streng en stipt. De bibliotheek-stempel, welke in iedere nieuwe aanwinst wordt gezet, moet qua marges en maximaal acceptabele afwijking voldoen aan de exacte eisen van juffrouw Kerkbaard.

Verder heeft zij een oogje op Deodatjan, ICT medewerker en verantwoordelijk voor de digitalisering van de catalogus. Alleen zijn buitenproportionele woede aanvallen weerhouden haar ervan een vast contact met hem aan te gaan.

Buiten het besnuffelen van nieuwe boeken heeft ze hobby's als macrameeën en theezakjes tot kraanvogels vouwen, iets waar ze uitermate bedreven in is!

Bor Dwalk

Bor Dwalk met zijn typische dronkemansblik; de blik van een vervaarlijke psychopaat beste mensen!

  • Bor Dwalk

Bor Dwalk

(1930)

Buurman van Marcel De Schampheleire en evenzo een echte Subpixelwaardenees; oftewel, een ontzettende klaploper.

Al vanaf zijn jeugd heeft hij niets anders gedaan als het vervullen van betekenisloze zomerklusjes bij Nico Fluit en het overmatig roken van shaggies.

Verder leidt Bor Dwalk een teruggetrokken bestaan in het ouderlijk huis waar hij met trots vervult is als de zuurgraad van zijn boktor terrarium optimaal is, of wanneer hij een vuige wind heeft gelaten waardoor de zuurgraad juist weer naar het negatieve doorslaat.

Geertje Larois

Geertje Larois verblijdt een kind met een privé-voorstelling.

Geertje Larois

(1930)

Poppenspeelster Geertje Larois is een bekende naam in Pixelburg. Haar poppentheater is één van de bekendste toeristische attracties van de stad en jong en oud genieten van de wervelende verhalen die iedere zondag gebracht worden. Alhoewel de voorstellingen van Larois prima geschikt zijn voor kinderen, kan ze het niet laten om er speelse toewijzingen naar de actualiteit in te steken en ook regelmatig de spot te drijven met de authoriteiten.

Haar nieuwste voorstelling 'De Heren van Pixelburg gingen uit vissen op het droge' is dan ook een snoeiharde aanklacht tegen de minimalistische, hoogst verticaal georiënteerde ontwerpen van architect Van Eyck die doorheen de stad opduiken. Toch hebben de Heren van Pixelburg hier geen probleem mee. Alles wordt op zo een guitige manier uitgebeeld en ze vinden de poppen die Larois vakkundig in elkaar bricoleert en macrameert zo beeldend dat het theater zelfs gemeentelijke subsidies ontvangt.

Roddels gaan dan ook dat Larois subliminale boodschappen in haar voorstellingen verstopt waarmee ze de bezoekers aanzet om zoveel mogelijk abonnementen te nemen op de Pixelburger Courant. Deze laster is verwerpelijk.

Janske van Wermelinghe II

Omringd door stoffige archieven, ondertekend Janske weer een dwangbevel om Scholvis te stangen

Janske van Wermelinghe II

(1929)

Na het afronden van de studie 'rechten en advocatuur' aan een prestigieus instituut in de grote stad vestigde de slagersdochter in het oude centrum van Pixelburg 'IJsbouts, Scholck en van Wermelinghe advocaten'. Niets van de naam heeft te maken met het aanwezig zijn van meerdere partners. Het klonk gewoon zo 'advocaatachtig' volgens Janske.

Vanuit haar kantoortje gaat zij de strijd aan met de gevestigde elite welke dit natuurlijk niet op prijs stelt... Zo heeft Janske al 24 algemene contracten van Balthazar Scholvis ongeldig laten verklaren. Op zijn beurt is mijnheer Scholvis van mening dat het 'ongelooflijk en stupide' is dat een vrouwspersoon dit beroep mag uitoefenen.

Over aannemersbedrijf Van Merriënboer-Tak kan Janske vreemd genoeg geen kwaad woord spreken. 'Die houden zich altijd netjes aan alle regels!'. Wellicht dat het kortstondige bezoek van Adelbert van Merriënboer met een koffer vol geld iets te maken heeft met deze opinie...

Piet Meerkens

Boven: Het laatste kassucces 'Hallo met wie' trekt een massa volk aan. Onder: Piet Meerkens is onderweg naar zijn bioscoop

Piet Meerkens

(1929)

Op een regenachtige zaterdagmorgen had Piet Meerkens niets te doen, en besloot hij dan maar om naar het laatste stuk van het theatergezelschap Planckenkoorts te gaan kijken. ''Robot en ik" werd door de Pixelburger Courant aangeprezen als een diep schokkend stuk dat de relatie tussen mens en robot bloot legt. 16 uur kwam Meerkens inderdaad diep geschokt de zaal uit en besloot dat de Pixelburgers hun vrije tijd wel ergens anders aan konden besteden. Hierop richtte hij de bioscoop 'Kijk Uit!' op.

De bioscoop begon oorspronkelijk met filmvertoningen op zaterdagmorgen, maar door het overweldigende succes zijn er nu drie voorstellingen per dag in het weekend en één voorstelling van woensdag tot vrijdag.

Meerkens toont zowat alle films waar hij zijn handen op kan krijgen, zoals 'Gestoorde Hengelaar', 'Een trambestorming op zondag op den dam', 'De Bertha', 'De Droom van Had-Je-Maar' en het laatste kassuces 'Hallo met Wie'.

Rosa Daenen

Rosa (tweede van rechts) helpt een klant bij de aankoop van een stijlvolle aankoop.

Rosa Daenen

(1928)

Rosa Daenen is eigenares van een prachtige boetiek in Resoleur, de 'Rosada Bazaar'. Deze boetiek is één van de belangrijkste redenen waarom Pixelburgers zo graag in hun vrije tijd naar Resoleur komen. Ze komen geregeld uit de Rosada Bazaar met 34 overvolle tassen gebonden aan hun kinderwagens.

Eén van de meest populaire kledingstukken van Rosa zijn de zogenaamde tijger leggings van het hippe merk 'Theike', stijlvol en tijdloos. Maar ook de witte sokken in combinatie met blauwe slippers worden door veel Pixelburgers in Resoleur als uiterst modieus aanzien.

Een nieuwe modetrend is zowaar in gang gezet.

Leo Gooi

Boven: Gooitax gelegen op het stationsplein. Onder: Leo Gooi wil niet herkend worden.

Leo Gooi

(1928)

Stel u voor: u bent een belangrijke zakenman uit een naburige stad en u komt aan op het station van Pixelburg. U bent al niet erg tevreden omdat u net van een rijdende trein hebt moeten springen op een hard perron, en nu staat u op het stationsplein en er blijkt geen openbaar vervoer te zijn om u naar uw belangrijke vergadering in het Hoofdkantoor van de haven en industrie autoriteiten in Texloo te brengen. Geen enkele Pixelburger denkt eraan om een lifter mee te nemen uit angst voor het beschadigen van het veloursen interieur van zijn Limoën, dus u kan geen kanten meer uit.

Leo Gooi kwam een aantal jaren geleden precies voor dit probleem te staan, en daarom lanceerde hij zijn bedrijf op het stationsplein: de Gooitax. Iedereen kan daar auto's huren en ermee rijden naar waar hij wil. Een grote verbetering voor iedere reiziger die aankomt in Pixelburg.