Hieronder volgt een chronologisch overzicht van alle bijzondere (ere)burgers die Pixelburg rijk is. Ondanks het feit dat deze lijst met grote zorgvuldigheid is samengesteld door de Afdeling Burgerzaken kunnen hier geen rechten aan worden ontleend.diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

U kunt ook kiezen om burgers te tonen uit specifieke jaren, of een willekeurige bewoner op te diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

Lies van der Paal

Lies van der Paal geeft les aan haar leerlingen in haar futuristische lokaal.

Lies van der Paal

(1945)

Lies van der Paal is lerares op het Drs. Ir. Ing. Leo de Jongh College. Toch ziet ze haar leerlingen bijna nooit, ze geeft namelijk les op een revolutionaire nieuwe manier: op afstand.

De files in en rond Pixelburg nemen in de jaren 70 alleen maar toe, en directeur de Jongh vond dat er teveel leerlingen te laat bleven komen. "Ik wil niet meer van het kastje naar het riet gestuurd worden, die leerlingen moeten op tijd beginnen met leren. Hoe kunnen ze anders genoeg shock en awe per dag krijgen? Cullewaert moet ons helpen!" Zo gezegd, zo gedaan, en Cullewaert bedacht een nieuwe leermethode: de leerlingen blijven gewoon thuis en dankzij videoschermen kan de leerkracht dan hen in het oog houden. Dankzij aangepaste apparatuur kan er ook een lichte elektrische schok doorgestuurd worden voor de nodige shock technieken.

Lies van der Paal mag als eerste deze nieuwe techniek uitproberen en is er zeer enthousiast over: "Het werkt echt prima, ik kan op de schermen vaag mijn leerlingen zien. Ja, oké, het kan evengoed iemand anders zijn en ik kan ze niet horen, maar het gaat om het idee. Zo rumoerig als tijdens de lessen van Polleke Zwachtel wordt het hier alleszinds nooit."

Toch is het systeem niet onfeilbaar. Lies van der Paal geraakt zelf maar moeilijk op tijd in het college door de files. Cullewaert is druk aan een uitvinding bezig om ook de leerkracht op tijd op school te krijgen. De rioleringen worden onderzocht.

Karel de Polder

Karel de Polder, triomfantelijk na zijn 20e bezoek aan de Pretzoo. Hij lijkt nog lang niet van plan om op te houden. Zijn schoenen is hij verloren op de buffelachtbaan.

Karel de Polder

(1944)

Karel de Polder woont in één van de oudere wijken van Pixelburg Zuid, werkt voor de stad Pixelburg als wateropzichter, is getrouwd met Ellen Vissers, maar heeft één passie: de Pretzoo. Al snel na de opening van de Pretzoo trof de stad een overeenkomst met de eigenaars ervan: alle werknemers van de stad kregen 5% korting op een inkomkaartje.

Al snel rekende Karel uit dat hij slechts 19 keer een bezoekje hoefde te brengen aan de Pretzoo om dan één keer gratis binnen te kunnen. Elk weekend trekt Karel er dan ook op uit om de dieren te gaan groeten. De dierenwandeling tussen de leeuwen is een favoriet van Karel, evenals het dierenmest werpen.

Het palingrijden slaagt hij echter liever over, hij vindt de instructrice eng.

Appie Nelissen

Dokter Nelissen en zijn omgebouwde Vacuümsucker aan het werk op een patiënt

Appie Nelissen

(1943)

De meest bekende dokter in Pixelburg en omstreken is natuurlijk Heinz Helmutt Frentzen, maar Appie Nelissen beoefent ook dit nobele beroep. Al is het dan op een iets andere wijze dan dokter Frentzen. Dokter Nelissen gelooft namelijk in de helende kracht van moleculaire deeltjes die in lucht aanwezig zijn.

De theorie van Nelissen is namelijk gebaseerd op het feit dat ziektes door de lucht doorgegeven worden. Dr. Nelissen 'Als ik op iemand hoest, dan wordt die andere persoon ziek door mijn ziektekiemen. Welnu, ik zorg ervoor dat mensen heel veel lucht toegediend krijgen, zodat ze immuun zijn wanneer die ziektekiemen in grotere hoeveelheden aanwezig worden. Jawel, het werkt ook als medicijn, want hoe minder ziektekiemen er in de lucht aanwezig zijn, hoe groter de kracht ervan die in de lucht zelf zit.'

Toch is er, ondanks deze onfeilbare logica, heel wat kritiek op de werkwijze van dokter Nelissen. Zo geloven sommigen dat de machine die Nelissen gebruikt alleen maar een oude, omgebouwde Vacuümsucker is die blaast in plaats van te zuigen en waar Nelissen een paar knopjes en displays op heeft gemonteerd. Volgens Nelissen zelf is het apparaat hem hoogst persoonlijk overhandigd door de ontdekker van deze alternatieve geneeskunde, dokter Pjotr Vladimir D.

Ludo Franke

Ludo Franke (midden rechts) motiveert zijn personeel.

Ludo Franke

(1942)

Ludo Franke zag zijn kans schoon toen hij op het einde van de jaren zestig in Subpixelerwaard aankwam. Ongerepte velden, hopen grondstoffen en werkloos personeel: daar kon hij wel iets mee doen. Hij begon al snel met een plantage aardbeien, waar altijd een groot tekort aan was door het grote aantal toeristen in Resoleur dat absoluut een coupe vanilleijs met aardbeien wilden eten op hun zondagse uitstap naar het mode walhalla.

Ludo merkte al snel dat er een probleem was met de motivatie van de bevolking van Subpixelerwaard. Toch slaagde Ludo erin om met de juiste technieken toch enige vorm van werkkracht uit het slaperige dorpje te persen. Al betwijfelen we dat er ooit genoeg aardbeien zullen kunnen geleverd worden aan Resoleur.

Gerards van Delft

Boven: Gerards ontvangt een inheems prul op een van zijn internationale reizen. Onder: Gerards van Oranje krijgt een verkwikkende hoofdmassage van Priscilla.

Gerards van Delft

(1942)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan Gerards van Delft.

Het zakenimperium van Balthazar Scholvis is in de afgelopen dertig jaar dermate gegroeid dat het de oude maestro van de financiële wereld allemaal wat te veel wordt. Scholvis is met zijn 94 jaar nog altijd hoofdelijk verantwoordelijk voor alle bank- en investeringszaken, maar heeft veel werkzaamheden inmiddels overgedragen aan zijn rechterhand en protégé Gerards van Delft.

Van Delft reist de hele wereld over en onderhoudt de internationale contacten voor alle bedrijven van Scholvis. Van Delft is in veel opzichten een jongere kopie van Scholvis en bestiert het zaken imperium van Scholvis met dezelfde flair als zijn leermeester.

Van Delft is bijvoorbeeld verantwoordelijk voor het nieuwste product van De VerzekeringsBank: "Actief Passief Geld". Dit financiële product werkt ongeveer als actief geld, met het verschil dat het ingelegde bedrag nooit meer door de investeerder (u en ik) aangeraakt mag worden. Kwade tongen beweren dat het eigenlijk gewoon hetzelfde is als "actief geld", maar dat zijn de kwade tongen, natuurlijk.

Gerards van Delft is een groot bewonderaar van Adelbert van Merriënboer en beide mannen onderhouden warme contacten met elkaar. Van Delft is vaak te vinden in Priscilla's Haarwerken waar hij graag verblijft onder de hoogtezon of een haarmassage ontvangt van Priscilla. Zijn verblijf onder Priscilla's hoogtezon heeft wel een effect op zijn huidskleur en Gerards van Delft staat dan ook in de volksmond bekend als Gerards van Oranje.

Jonkheer Gnielf IX van Qweurekweutjes

Jonkheer Gnielf IX knuffelt zijn alligator.

Jonkheer Gnielf IX van Qweurekweutjes

(1942)

Jonkheer Gnielf komt uit een oud adellijk geslacht uit de Grote Stad. Zijn vader, Jonkheer Gnielf VIII, bestierde een groot landgoed dat zijn zoon na zijn dood verpatste aan een stel projectontikkelaars om er grote industrieterrein te kunnen bouwen.

Jonkheer Gnielf IX staat echter vooral bekend als de man die regelmatig zijn alligator uitlaat in de straten van Pixelburg en als kunsthandelaar van bedenkelijk allooi. Zijn galerie, "Pixus G98", promoot voornamelijk werk van lokale kunstenaars als Groof Bittebaart, Bruno van Dongen en Betsy van Jeneveren. Zo was er de tentoonstelling van stillevens met jeneverflessen van Bittebaart (bezoekersaantal: 2 personen), esoterische stoelen van Van Dongen (1 bezoeker, Van Dongen zelf) en mannelijke naakten in brons uit de Eck-serie van Van Jeneveren (3 bezoekers, waarvan 1 verdwaalde postbode).

Op basis van de bezoekersaantallen aan de galerie zou men kunnen concluderen dat de onderneming verlies draait en de kunstenaars geen cent ontvangen van Pixus G98 en Jonkheer Gnielf. Niets is echter minder waar, aldus de Van Qweurekweutjes is de kunstmarkt booming en vinden de werken van de Pixelburgse kunstenaars elders gretig aftrek. Zo verkocht hij de gehele serie "Brandende architectuur van een bepaalde architect" (950 stuks) van Groof Bittebaart voor een onbekend bedrag en ook de kolossale beeldhouwwerken van Van Jeneveren gaan nog steeds als zoete broodjes over de toonbank.

Volgens kunstkenners verkoopt Van Qweurekweutjes het werk echter niet aan kunstliefhebbers, maar voor bodemprijzen aan bevriende bouwbedrijven, die de doeken van Bittebaart als isolatiemateriaal in gebouwen verwerkt en de bronzen beelden van Van Jeneveren verwerkt tot luxueus deurbeslag.

Mik Houten

Mik Houten (rechts) in zijn mooiste pak.

Mik Houten

(1941)

Al van jongs af aan had Mik Houten een voorkeur voor pluizige dieren. Iedere avond verzamelde hij al zijn troetelberen en andere dieren rond zich, haalde hij een mooi boek boven en las hij ze uren voor. Al snel begon hij zich ermee te identificeren en wilde hij zelf ook zo een mooie zachte huid. Hij haalde bontjassen van zijn moeder uit de kast en hulde zichzelf erin. Mik begreep niet dat de maatschappij hier nog niet klaar voor was.

Toen de Pretzoo opende in Pixelburg in1970, kwam eindelijk zijn droom in vervulling. Hij kon de hele dag in een dierenpak rondlopen zonder dat er iemand hem scheef aankeek. Iedere dag fietst Mik dan ook vanuit zijn huisje in Pixelburg Zuid tot aan de Pretzoo. Een lange reis, maar Mik zou voor geen geld van de wereld de wind die door zijn donzige haar ruist willen missen.

Pieter Gaveur

Pieter Gaveur en Tine Gebuurs tijdens een prachtige dansroutine op het ritme van 'Vacuümsucker op. 27' van Rinus Van Gever

Pieter Gaveur

(1940)

Pieter Gaveur, woonachtig in het culturele centrum van Pixelburg met zijn vrouw Tine Gebuurs, is oprichter van Dansvereniging 'De Luna Beleving'. Samen met zijn vrouw is Gaveur een voortrekker in surrealistische dans, vooral op muziek van zijn medepixelburgers Strijbos en Van Gever.

Gaveur kijkt neer op dansschool Otjens die al sinds jaar en dag in Pixelburg Zuid gevestigd is. Volgens Gaveur is Ferenc Otjens een populist die het alleen maar te doen is om het maken van zoveel mogelijk lawaai en het vullen van Feestzaal Otjens. Gaveur veracht de muziek van zanger Rico en wenst alleen zijn danskunsten te vertonen op het ritme van de hogere cultuur. Gaveur is daarom een graag geziene gast bij het theater Planckenkoorts. Gaveur: 'Het is werkelijk een schitterend theater; de meeste avonden treden ze op voor niémand en toch steken ze hun hart en ziel in hun voorstelling. Wat een prachtig voorbeeld van cultuur voor de cultuur, zonder dat er een publiek voor te vinden is. Een ware inspiratiebron voor mijn dansgave.' Zijn vrouw Tine was niet voor commentaar te vinden.

Kees van Holzen

Kees (links) samen met zijn vader Gerard, hoog boven de Pretzoo. Op de achtergrond is Bittekerke te zien.

Kees van Holzen

(1939)

Kees van Holzen, rasechte Bitvoorder, was de allereerste bezoeker van de Pretzoo, geopend in 1970. Reeds drie weken vóór de opening stond hij al in een tent te kamperen op de immense parkeerterreinen aan de Pretzoo. Gevraagd waarom hij dit deed, antwoordde Kees: 'Ik heb gehoord dat er hiet gratis dozen hondenbrokken Woef gingen weggegeven worden'.

Niemand kon hem van zijn fout afhalen, en Kees' ontreddering was dan ook groot toen hij uiteindelijk besefte dat er helemaal niets gratis ging worden weggegeven. Sjon Tak was echter zo onder de indruk van zoveel vastberadenheid dat hij Kees toch een gratis inkomticket gaf, tot grote verontwaardiging van Van Merriënboer, die zoveel vrijgevigheid meer iets voor Willekes Hanegracht vond.

Kees klom onmiddellijk op de hoge molen, en is er sindsdien met geen stokken meer vanaf te halen. Hij geniet van het mooie uitzicht op Bitvoort (ook al is het eigenlijk Bittekerke waar er op kan uitgekeken worden).

Betto Polman

Boven: Het imposante gebouw van Polman in Texelen in de glorieuze jaren 70. Onder: Polman hoort dat de verkoop van hardhout in 1982 met 14% gedaald is.

Betto Polman

(1939)

Betto Polman is een ware industrieel naar oude stempel. In 1969 stampte hij dan ook in Texelen een grote fabriek uit de grond, gespecialiseerd in het maken van hardhout plaatmaterialen. Lispels Overprijsde Kantoormeubelen is al jarenlang een grote afnemer van Polman.

Janshonck Verstruyk is een groot voorbeeld voor Polman, en dan vooral zijn afkeer aan liefdadigheid. Ook de driftbuien van Arend-Jan Hoender-in-het-Veld vindt Polman bewonderenswaardig en hij geniet ervan om zoveel mogelijk iedereen af te blaffen.

Toch heeft Polman in het begin van de jaren 80 een goede reden om slechtgezind te zijn. De meubelen van meubelgigant Gnøfsk uit Zuidervaart gebruiken helemaal geen hardhout wegens veel te duur, en meer en meer fabricanten gebruiken het lichtere en goedkopere plastiek. De toekomst ziet er dus niet rooskleurig uit voor Polman.

Toch zijn er gesprekken geweest tussen hem en aannemersbedrijf Van Merriënboer-Tak om het aanleggen van wegen te doen met hardhout in plaats van met beton, volgens Polman een even goed alternatief. Vanuit Resoleur komt hier echter bakken kritiek op.

Aldo van den Lam

Aldo van den Lam aan ijssalon El IJsco, klaar voor weer een concert van zijn leven.

Aldo van den Lam

(1938)

Aldo van den Lam, inwoner van Pixelburg Zuid, houdt niet van zijn baan. Hij is kassamedewerker bij Buurtsuper Zuid. Hij houdt niet van de verouderde installaties, en het productenassortiment dat bol staat van de kunstmatige smaakstoffen, conserveringsmiddelen en artificiële reuzel.

In het weekend laat hij zich daarom helemaal gaan op zijn sitar, waar hij 14 jaar voor gespaard heeft en aangekocht bij Reiniers' Geluidsinstrumenten - in - en verkoop. Aldo is vaak op zondagmiddag te vinden bij IJssalon El IJsco, waar hij het beste van zijn Oosterse kunnen laat zien.

Charles Delfosse

Charles Delfosse geeft zijn onverbloemde mening aan een amateur keybordspeler. Oguste kijkt vol bewondering toe, de Aziaat is er ook bij.

  • Charles Delfosse

Charles Delfosse

(1938)

Sinds 1968 is Charles Delfosse muziekrecensent voor de Pixelburger Courant. Hij schrijft echter geen artikels en bezoekt geen openbare concerten, maar gaat van deur tot deur in naam van de krant om amateurmuzikanten te vinden, en hij geeft hen zijn onverbloemde mening over hun muziekkunsten. 

Delfosse zou al veel ontluikend talent zo in de kiem hebben gesmoord. Frans Smet vertelt: 'Ik was een jaar of 6, en speelde een uur of 8 per dag piano. Op een dag kwam Delfosse bij ons aan de deur omdat hij mij door het open raam had horen spelen. Hij luisterde me 3 minuten spelen, en vertelde me toen dat een konijn, achternagezeten door een hond, dat op de piano sprong nog beter kon spelen dan mij. Ik heb sindsdien geen pianotoets meer aangeraakt. Ja, hij had best wel een grote invloed op mijn leven.'

In zijn zog zijn altijd zijn persoonlijke assistente te vinden, Oguste Lerhon, en een onbekende Aziatische man. 

In 1986 ontving Delfosse een prijs van de Pixelburgse heemkundekring Dûn Hontige Fánt. Hij behoedde namelijk de stad voor valse klanken die anders zouden weerklinken.

De Pixelburger Courant ontkent elke band met de heer Delfosse. 

Robert Knipp

Robert Knipp kijkt u indringend aan gedurende 3,25 seconden.

Robert Knipp

(1937)

Woonachtig in het legendarische muziekcentrum van Pixelburg is Robert Knipp een uniek fenomeen. Hij componeert namelijk muziekstukken van maximum 3,25 seconden.

Robert Knipp zegt 'Ik was bezig aan mijn eigen muziek en ik voelde me verloren. Al die pauzes, al die stiltes in de muziek, ik wist niet wat ik er mee aanmoest. Toen kwam ik op het idee om alle nietszeggende stukken uit mijn muziek te knippen, en toen kwam ik erachter dat 3,25 seconden echt wel genoeg is. Ik leef nu in een wereld van minuscule muziekstukjes, elke microseconde telt. Het zijn allemaal kleine juweeltjes waar ik aan werk.'

Knipp heeft nu al 84 stukken muziek geschreven, en verrassend genoeg blijkt er ook echt een markt te zijn voor dit soort stukken. Computerfabrikanten zijn namelijk volop op zoek naar korte muziekstukken die kunnen gebruikt worden tijdens het laden van de enorme spoelen in de computerzalen. Knipp kan dus weldegelijk een echte muziekpionier genoemd worden.

Tedje Hag

Tedje lacht gul, en een beetje schamper, naar de persoon die zegt te geloven dat de wereld miljoenen jaren oud is. Op de achtergrond het interieur van Eetcafé Halfgaar.

Tedje Hag

(1936)

De voornaamste bezigheid van Tedje Hag is creationist zijn. Dit doet hij dan ook met verve.

Waar de gemiddelde creationist niet verder gaat dan het ontkennen van de evolutie, houdt Tedje er zeer radicale standpunten op na. Zo zou de wereld niet een krappe 6000 jaar oud zijn, zoals in de Bijbel staat, maar is deze wereld, volgens het evangelie van Tedje, slechts een paar weken oud.

Intelligent Design is er ook, aldus Tedje. Maar niet 1 Intelligent Designer, neen, in het pantheïstische wereldbeeld van Tedje passen er zelfs 3 Intelligent Designers. Deze geniale horlogemakers zouden verantwoordelijk zijn voor al het leven in en rond Pixelburg.

Evolutie bestaat ook niet volgens onze fundi-creationist, alles is perfect ontworpen. "Aanschouw de glorie van de vector en XML", is een veelgehoorde uitspraak uit de mond van Tedje. Waar hij het over heeft is iedereen een raadsel.

De veelvuldige protestacties van Tedje voor het Drs. Ir. Ing. Leo de Jongh College zijn een doorn in het oog van de Pixelburger. Tedje wil namelijk dat zijn unieke versie van het creationisme in de schoolboeken komt. De docenten van het college zijn fel gekant tegen deze eis, Polleke Zwachtel zou van woede een C12H22O11 model hebben vermorzeld.

Harm Smit

Harm Smit brengt een belangrijk pakket rond.

Harm Smit

(1936)

Gekend en geliefd bij alle inwoners van Pixelburg Centrum, dat is Harm Smit. Hij is er namelijk postbode en brengt de belangrijkste nieuwtjes alle dagen (6 op 7) rond bij iedereen. Iedere morgen begeeft hij zich naar het postkantoor op de Vismarkt om van daaruit aan zijn dagelijkse ronde te beginnen. Het liefst brengt hij geboortekaartjes en pensioenen langs, van brieven met een zwarte rand krijgt hij nachtmerries.

Harm moet blijk geven van een uitzonderlijk sterke wilskracht, want overal wordt hem wel een drankje ter versterking aangeboden. Na jaren van training weet hij precies om de hoeveel huizen hij zulks een drankje nodig heeft. Ook moet hij in niet te beschonken toestand langs het gemeentehuis passeren, wat zich redelijk laat op zijn ronde bevindt.

Toch zou Harm voor geen geld ter wereld een ander beroep willen uitoefenen. Door de vele lichaamsbeweging kan hij eten wat hij wil zonder dik te worden, en is hij niet te vaak thuis om naar het geklaag van zijn vrouw te luisteren die vindt dat hij eens te meer beschonken thuis komt.