Hieronder volgt een chronologisch overzicht van alle bijzondere (ere)burgers die Pixelburg rijk is. Ondanks het feit dat deze lijst met grote zorgvuldigheid is samengesteld door de Afdeling Burgerzaken kunnen hier geen rechten aan worden ontleend.diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

U kunt ook kiezen om burgers te tonen uit specifieke jaren, of een willekeurige bewoner op te diepen. Klik op de foto's naast iedere burger voor een vergroting.

Job Stevens

Job Stevens en de Rond Fruit Betsy I

Job Stevens

(1952)

De saga van Job Stevens begon ergens in een garage in de buurt van de Grote Stad; samen met een compagnon bouwde hij zijn eerste computers. Deze computers bestonden uit niet meer dan houten zeepkisten met elektronica er in, maar desalniettemin lukte het Stevens om deze bakken te slijten aan de moderne consument.

Computerbedrijf Rond Fruit werd geboren en begon aan een regelrechte vogelvlucht. Groot was dan ook de schrik toen Job Stevens zich met zijn bedrijf Rond Fruit wilde gaan vestigen in Pixelburg, waar de computermarkt volledig in handen is van de puissant rijke Bil van der Hekken. De mannen vlogen elkaar dan ook meteen in de haren. Bil van der Hekken zou ontwerpen gestolen hebben van Job Stevens en daarmee zijn fortuin vergaard hebben. Bil van der Hekken noemde de nieuwe computer Rond Fruit Betsy I van Stevens een veel te dure bak vol kinderachtige speelrommel.

Job Stevens staat bekend als een kritisch en temperamentvol man, zeker na verhalen van ex-werknemers die beweerden dat Stevens in een woedeaanval een programmeur ondersteboven in een vuilcontainer had gezet met de mededeling dat het slachtoffer daar de gehele week in diende te verblijven.

Ondanks alle negativiteit viert de charismatische Stevens inmiddels vele successen. Zijn presentatie op de Pixelburgse Electronica Braderie, waarbij een schaarsgeklede vrouw met een grote bijl een computer van Mikrochip. (een Family Powerplay PC) aan gort slaat met op de achtergrond een monsterlijke filmprojectie van Bil van der Hekken, is nu al legendarisch.

Marcel Zwolsman

Marcel Zwolsman als Kroketkoe (let op de kroket die als oor dient). Een kind krijgt spontaan zin in roomijs met goulashkroketsmaak.

Marcel Zwolsman

(1951)

Henkie Hotserwold is natuurlijk al lang een begrip in en rond Pixelburg, maar er lopen nog meer verklede mensen rond. Eén daarvan is Marcel Zwolsman, een sympathieke inwoner van Pixelburg Zuid.

Marcel Zwolsman woont naast het Zuiderpark aan ijssalon El IJsco. Hij is er in dienst van Lodevico Del Primanocci, de beroemde ijsdraaier. Zwolsman maakt er promotie voor het roomijs met goulashkroketsmaak, verkleed als de Kroketkoe die goulashmelk geeft. In zijn mooie pak vermaakt hij alle kinderen die naar het Zuiderpark komen om te spelen en doet hij hen zin krijgen in het proeven van zijn melk. Zo kunnen ze moeilijk aan de lokroep van Lodevico weerstaan.

Boris Tarjalav

Boris en zijn snor

Boris Tarjalav

(1951)

 

Boris was in de voormalige Sovjet-Unie directeur van het staatsconservatorium te Moskou maar moet het nu doen met een aanstelling als medewerker bij de Gnøfsk. Hier werkt Boris in het restaurant en staat hij 5 dagen per week, met enige tegenzin, de in reuzel gekookte gehaktballetjes op de borden van doorgaans evenzo verveelde klanten te scheppen.

Maar tijdens de immer druk bezochte muzikale open-avonden in het Koperen Paard laat Boris zich van zijn muzikale kant zien. Hij speelt dan op zijn accordeon de meeste fantastische composities waar het ganse Koperen Paard op meedeint. 

Inmiddels is Boris bezig met het creëren van draagvlak om ook in Pixelburg een conservatorium te starten. Er is reeds een hogeschool, een universiteit, waarom dan nog geen muziek-onderwijs op top-niveau?

 

Jos - de boom - Den Beuckelaer

Jos poseert

Jos - de boom - Den Beuckelaer

(1950)

Of Jos afstamt van de telg "tot Den Polder" is nimmer onderzocht of erkend. Dat Jos een boom van een kerel is wel. Thans werkt hij als uitsmijter, insmijter, opsmijter en ondersmijter bij Feestzaal Otjens in Pixelburg Zuid waar hij reeds menig lastpak en raddraaier alle hoeken, gaten, plinten, en kieren van de hoog-gepolijste dansvloer heeft laten zien.

Jos woont op Zuidervaart. Roddels gaan rond dat Jos alle plafonds eruit heeft laten breken zodat hij niet continue zijn hoofd stoot, en dat hij bakstenen eet om zijn maag gevuld te houden. Op dagen dat Jos zich niet bezighoudt met het al dan niet opzettelijk verwonden van belhamels bij Otjens is hij vaak te vinden bij de Boogie Burger waar hij als bijbaantje hamburger mals slaat.

Jos Tebbe

Een in het geniep getrokken foto van Jos Tebbe tijdens een bezoek aan Sinees-Indies Restaurant Lucky Pixel. Jos draagt hier een creatie van Helga Bertens uit de peperdure "Business as usual" kledinglijn met een velours zoom inleg.

Jos Tebbe

(1950)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan Jos Tebbe.

Waar vroeger grote namen als Van Merriënboer, Mikkels en Scholvis de dienst uitmaakten is er sedert de jaren tachtig een nieuwe generatie vlot geklede ondernemers op zoek naar rijkdom, roem en kansen in de regio Pixelburg.

Jos Tebbe is een van die nieuwe ondernemers en ook een van de meest gewiekste. Jos Tebbe heeft elders in het land al grote successen met zijn revitalisatie-verkoop-model. Jos koopt voor een habbekrats oude industriegebieden, woonwijken en braakliggende kavels op, met inachtneming van het bestemmingsplan, om deze vervolgens tegen woekerprijzen te verkopen aan projectontwikkelaars en bouwondernemingen als alle plannen in de gemeentelijke of provinciale besluitvorming rond zijn.

Het is dan ook niet vreemd dat de gehele afdeling bestemmingsplannen in het kader van "wederzijdse waardering" ieder jaar op kosten van Jos Tebbe uitgebreid uit eten gaat bij Sinees-Indies Restaurant Lucky Pixel.

Ondanks alle harde kritieken van o.a. Pastoor Mikkels is Jos Tebbe inmiddels salonfähig in de Pixelburgse politiek en eigent zich, zowel lokaal als landelijk, steeds meer bestuursmacht toe.

Roel Schuurman

Roel Schuurman (linksonder) omringd door zijn medewerkers. De nieuwste versie van zijn programma toont hij ons trots.

Roel Schuurman

(1949)

Begin jaren 80 is de digitalisering in Pixelburg in volle uitvoering. Computers zijn betaalbaar geworden voor bijna iedereen, en de eerste huis, tuin en keuken programmeurs lopen rond. Eén van deze personen is Roel Schuurman.

Roel Schuurman stond als één van de eerste klanten voor de deur toen de Microtek computer store deze opende en ging onmiddellijk met een Family Powerplay PC aan de slag. Al snel was zijn eerste programma klaar: een digitaal huisontwerp programma. Jawel, je kon er vóór de bouw of inrichting van je huis een digitaal ontwerp bekijken, gemaakt door Ron.

Al snel bleek de vraag hiernaar zeer groot te zijn, en Ron kon een bedrijfje oprichten: "Huis en Tuin 2D+1 ". Nu kan elke Pixelburger met een prachtig model aankloppen bij aannemersbedrijf Van Merriënboer-Tak, die dan op een uiterst doelmatige en efficiënte manier dit huis zullen neerzetten.

Schuurman hoopt op een snel samenwerkingsverband met de nabijgelegen Gnøfsk, zodat klanten op voorhand kunnen zien hoe hun ineengeknutselde meubels er uiteindelijk in hun interieur zal uitzien.

Tot nu toe is echter de kracht van de computers nog niet sterk genoeg hiervoor omdat een Gnøfsk meubel uit zoveel onderdelen bestaat dat het geheugen van de computers hierdoor snel vol geraakt, maar Schuurman voorziet tegen 1986 een nieuwe versie van zijn programma waarin dit wel mogelijk zal zijn.

Sterarchitect Van Eck vindt al deze digitalisering van het ontwerp een stap achteruit. Volgens hem is de computer eerder een nadeel door het stugge rasterontwerp. Zijn majestueuze ontwerpen kunnen niet bevat worden door een eenvoudig rechthoekig schermpje, aldus de architect hemzelve.

Jaap Wessing

Jaap Wessing neemt een interview af voor 'Praat van de straat'

Jaap Wessing

(1949)

Jaap Wessing is reporter voor Pixelburg Radio en brengt u op regelmatige tijdstippen boeiende, interessante en avontuurlijke verhalen over en rond Pixelburgers. Wessing staat bekend om zijn indringende vragen, zijn aarzelende maar kordate manier van presenteren en zijn voorliefde voor muziek uit Pixelburg.

Men kan Wessing geregeld over straat zien lopen met een microfoon, zoekend naar burgers die kunnen figureren in de rubiek 'Praat van de straat'. Hij wordt dan ook door iedereen nageroepen 'Aaah hier se daar se, het ménneke van de radio'. Wessing kan dit echter niet appreciëren en vindt dat zijn belangrijk journalistiek werk gerespecteerd dient te worden door iedereen.

De rubriek 'Praat van de straat' wordt dan ook regelmatig door een illuster duo verstoord, iets dat Wessing zwaar betreurt. Toch is Jaap Wessing blij met zijn baan, vooral omdat hij iedere aflevering een grote keuze heeft waarover deze zal gaan. Aan onderwerpen geen gebrek in Pixelburg, zo blijkt.

De studiogasten blijken iedere week opnieuw zeer interessante personen te zijn, met als topfavorieten architect van Eck en bisschop Mikkels. De luistercijfers van de twee afleveringen waarin deze heren figureerden overstegen alle verwachtingen. Van Eck werd in één klap een beroemde Pixelburger, daar waar voordien de burgers hem alleen maar van naamborden kende die op de belangrijkste gebouwen hangen. Ook de mis van bisschop Mikkels werd nog nooit zo druk bijgewoond als na de radio uitzending waarin hij verscheen.

Jaap Wessing is blij dat een echt Pixelburgs televisiestation nooit uit de grond is gestampt, om wat voor redenen dan ook. Hierdoor zijn de Pixelburgers op hem aangewezen indien ze hun naaste bewoners willen kunnen aanhoren, en dat vindt hij maar prima zo.

Hans "pindakaas-boy" van Dijk

Hans en zijn loensend scherpe blik, smetteloos krijtpak en dure facings.

Hans "pindakaas-boy" van Dijk

(1949)

Hans is als senior consultant werkzaam bij PrijsWater & HuisCoopers en heeft derhalve een scherp (loensend) oog voor werkprocessen en HR management. Een van Hans' meest bekende wapenfeiten is het rapport "office-supply-savings-strategies-for-public-organisations". Kortweg het rapport OS³PO. Dit rapport is inmiddels het standaard protocol voor vele (semi) overheidsinstanties. 

Zo is het raadzaam 1 nietje te gebruiken bij het hechten van stencil-documenten i.p.v. 2 of meer. Ook kan het aantal perforators, per kantoorunit, drastisch naar beneden worden bijgesteld waar de verhouding perforator/werknemer, 1/4, afdoende capaciteit biedt teneinde een stabiele en consistente workflow te garanderen. 

Ook wordt in het OS³PO protocol het gebruik van puntenslijpers in een kantooromgeving afgeraden. Een initieel forse investering in voor-geslepen wegwerp potloden brengt op lange termijn namelijk een aanzienlijke kostenbesparing met zich mee ten aanzien van:

A: de kostbare tijd die verloren gaat om de punt weer scherp te krijgen.

B: de langdurige bloot stelling aan fijn lood wat verzuim kan doen toenemen.

Hans' bijnaam "pindakaas-boy" komt vanwege de steevaste aanwezigheid van een potje pindakaas op de keiharde bijrijderszetel van zijn lease Porschéé 942. Hans ziet in de viscositeit van pindakaas een parallel met een degelijk HR beleid. "Het is de specie die de bouwstenen van een bedrijf, the human recources, bindt". 

Maar het is vooral zo dat Hans graag in zijn potje Helaas pindakaas vingert als lekkere snack op weg naar het volgende consult.

Helga Bertens

Helga Bertens

Helga Bertens

(1948)

Het heeft de Raad van de Gemeente Pixelburg behaagd het Ereburgerschap te verlenen aan Helga Bertens.

Wars van esthetiek, heeft Helga zich opgeworpen als de mode-Messias van Pixelburg en omstreken.

Schoudervullingen, warrige kapsels en verkeerde verhoudingen zijn volgens mode-goeroe Bertens van mode-atelier-Bertens te Resoleur contrasterende "fashion" entiteiten welke een statement zetten die nog lang zal na echoën in de 20ste en zelfs 21ste eeuw. Waarom trots zijn op je natuurlijke schoonheid als je deze kunt verhullen in een nevel van synthetische make-up, fel gekleurde hobbezakken en schuimrubberen biceps vullingen? Een spreekwoordelijke tantaluskwelling. Het originele en alles verklarende beeld is dichtbij maar tegelijkertijd onvatbaar en verminkt. Het is dit contrast, het artificiële en overmatig gedirigeerde versus het pure dat Helga betiteld als "een beeldende en filosofische innovatie welke zijn doorgang zal vinden in alledaagse visuele uitingen".

De doorsnee burger bestempelt de bevindingen van Helga Bertens daarentegen als pretentieuze prietpraat van een warhoofd.

Gerard Kooman

Boven: Gerard Kooman aan zijn bureau. Let op het unieke kunstwerk achter hem. Onder: Gerard Kooman legt op zijn unieke manier uit wat zijn afdeling precies doet.

Gerard Kooman

(1948)

Gerard Kooman, woonachtig in Zuidervaart, is één van de ambtenaren bij het Hoofdkantoor van de haven en industrie autoriteiten. Al sinds de opening ervan in 1965 werkt hij daar voor de afdeling 'Commissie op naleving verzuim verzuim', één van de meest mysterieuze afdelingen die ooit opgericht is binnen de Pixelburgse bureaucratie.

Al vele jaren rijzen er dan ook vragen op rond deze commissie. Zien zij erop toe dat er genoeg verzuim is binnen de ambtenarij, of is het eerder een commissie die erop toekijkt dat het verzuim van dit verzuim niet de spuigaten uitloopt? Volgens Kooman, sinds 1979 voorzitter van deze commissie, is dit echter kraakhelder: 'We weten allemaal hoe belangrijk ambtenaren zijn voor de goede werking van de stad. Daarom is volgens formulier 14F dd. KB1978 beslist dat een gezond verzuim niet uitgesproken incongruent kan zijn met de verantwoordelijkheidszin die bedongen wordt bij afschrijving. Daarom zien wij erop toe dat omzendbrief 58BC.8 altijd bij ondertekening van een verzuim verzuim bijgevoegd, zodat iedere leidende ambtenaar altijd volgens het AVV protocol zijn functie kan blijven uitoefenen.'

Achter zijn bureau bezit Kooman dan ook een kunstwerk dat dit prachtig concept verbeeldt. Aangedreven door een electromotor draait dit statig en langzaam rond, om op die manier alle facetten van het AVV protocol toe te lichten. Het ontwerp zou komen van Betsy van Jeneveren, getiteld 'Vormloos protocol met balk door de borst'. Wie de jongen is op het schilderij, is een goedbewaard geheim, al gaan de geruchten de ronde dat dit een hobby is van Kooman. Zijn grote voorbeeld zou Groof Bittebaart zijn.

Jos Janssen

Het ontwerp door Jos Janssen voor een podo-haar-sculptuur in samenwerking met Pjotr Danko.

Jos Janssen

(1948)

Jos Janssen begon na zijn studie podologica, aan de Medische Faculteit in de grote stad, in zijn geboorteplaats Pixelburg een eigen schoenatelier. Alle leesten komen van de hand van de meester zelve en zijn derhalve dan ook van onfeilbare kwaliteit. Jos Janssen beschouwt zijn leesten niet louter als pasvorm maar ziet vooral een cumulatie van druk en steunpunten die als het ware de voet leest, voelt en vormt.

Buiten zijn inmiddels legendarische kennis over de voet beschikt Jos over een briljant beeldend en conceptueel vermogen waarbij materiaal, textuur en kleur een grote rol spelen en zijn voetproduct een lust voor het oog, en de voeten, maakt. De clientèle bestaat vooral uit dames uit de hogere middenklasse die zichzelf willen onderscheiden van het gepeupel dat bijvoorbeeld zijn schoeisel bij de PodoDodo haalt.

Jos Janssen's meest revolutionaire model is de Spring-Stiletto. De naam verraad reeds het een en ander: een gewaagd damesschoen ontwerp waarbij de hak, doorgaans bestaande uit materialen als hout of kunststof, is vervangen door een enigszins stugge veer. De Spring-Stiletto staat dan ook garant voor heel wat verbaasde blikken (en de mogelijkheid tot pochen op feestjes) maar vooral voor een tred die zijn gelijke niet kent. Jos Janssen durft zelfs te beweren dat de vering in zijn Spring-Stiletto comfortabeler is dan het pneumatische systeem van de Limoën DS. Of de dramatische stijging van gevalletjes "verstuikte enkel" die het Pixelburg Medisch Centrum het laatste jaar meldt te maken heeft met de populaire Spring-Stiletto in combinatie met de eeuwenoude kasseien met diepe tussenvoegen in het centrum doet Jos af als een secundair probleem: "Dan maakt de gemeente Pixelburg de hele binnenstad maar naaldhak-proof!".

Raymond Geerts

Raymond Geerts voor zijn 3 Plassen Boetiek in een zelf geconfecteerd maatpak. De vulgariteit van Resoleur is ver te zoeken.

Raymond Geerts

(1947)

Raymond Geerts baat de 3 Plassen Boetiek uit in Zuidervaart. Met de opening van de Gnøfsk en de aanleg van de snelweg in 1979 vond Geerts Zuidervaart de uitgelezen plek voor een nieuwe boetiek. Ver weg gelegen van de vulgariteit van Resoleur wil Geerts met zijn boetiek dezelfde waarden overbrengen als de Gnøfsk: de kleren worden in dozen ingepakt.

Voor de rest is de 3 Plassen boetiek een redelijk doorsnee klerenwinkel, maar bij de oprichting ervan is Zuidervaart nog redelijk onontgonnen gebied voor de middenstand, wat dit een gouden zaak maakt. De naam is afkomstig van de drie plassen die oorspronkelijk in Zuidervaart hadden moeten gegraven worden bij de aanleg van de snelweg. Enkel de Pixelkolk is hier echter van overgebleven. De andere twee plassen die onmiddellijk ten zuiden hiervan hadden moeten liggen, zijn bizar genoeg nooit gegraven geweest. De snelweg is hierdoor met slechts één derde van de hoeveelheid zand aangelegd die voorzien was. Wederom een grote pluim voor de bouwaannemers Van Merriënboer en Tak die met een minimum aan materiaal een maximum aan resultaat behalen.

Arie Tullemans

Arie Tullemans op een bankje in het parkje aan zijn huis in Zuidervaart, ook door hem nagemeten.

Arie Tullemans

(1947)

Arie Tullemans, inwoner van Zuidervaart, heeft een zeer belangrijke functie bij het beleid dat tot stand komt in Pixelburg. Hij is namelijk geodeet, en staat in voor de aanleg van de wegen en spoorlijnen in en rond de stad.

Tullemans begon zijn carrière met de bouw van de snelweg R21 in het Zuiden van Pixelburg. Hij is één van de ingenieurs die berekende precies hoe dichtbij de snelweg van Polygoonsterloo kon komen zonder teveel geluidsoverlast te veroorzaken voor de inwoners. Nog een opdracht van hem was in Bitsel, waar hij berekende dat het handiger was dat de trein in een brug over de snelweg moest komen, en niet eronder door liep zoals de plannen eerst aangaven (uiteindelijk zijn gewoon de plannen uitgevoerd).

Een passie van Tullemans zijn de gekke openbare werken die uitgevoerd zijn in en rond Pixelburg in de jaren voor hij meewerkte aan de ontwikkeling van de stad. Tullemans: "Mijn passie is eigenlijk begonnen toen ik met mijn vader in de jaren 50 over de nieuwe provinciale weg reed. We reden eerst langs garage Verhelst in het gehucht Pixelsteeg. Na de kerk sloegen we dan rechtsaf naar Subpixelerwaard waar een oudtante van mij woonde, en wat ik daar zag heeft me diep geraakt. De stad had daar blijkbaar twee wegen naast elkaar aangelegd. Twee overijverige ambtenaars hadden tegelijkertijd dezelfde bouwaanvraag ingediend, en de aannemer had er niets beter op gevonden dan de twee aanvragen ook daadwerkelijk uit te voeren. Tot op de dag van vandaag is daar het resultaat van te zien. Fascinerend! En dan is er natuurlijk de nooit uitgevoerde jachthaven van Texloo, waar ook nog steeds bepaalde delen van zijn overgebleven. Ooit ga ik daar een boek over schrijven." We zijn er zeker van dat veel mensen hierin geïnteresseerd zouden zijn.

Joachim Barnard

Joachim Barnard (in grijze broek) met wat vrienden en vriendinnen in de Geglazuurde Dakpan

Joachim Barnard

(1946)

Joachim Barnard, woonachtig in Bitvoort, is een griendwerker. Dit niet alledaagse beroep dat in de rest van Pixelburg niet meer wordt beoefend, geniet in Bitvoort nog hoog aanzien.

Griendwerkers snijden in drassige gebieden de wilgentenen van verschillende soorten wilgen. De takken en twijgen worden dan gebruikt voor vlechtwerk van onder andere stoelzittingen, voor het fabriceren van houten tonnen als duigen, als paalhout voor de boeren en ook voor zinkwerken in de waterbouw.

Een griend is een bos, vaak met een moerasachtige ondergrond, bestaande uit pollen met takken. Joachim is daarom vaak te vinden rond de Voxelveldse heide, op zoek naar uitmuntende exemplaren. Het beroep kan niet heel het jaar door uitegeoefend worden, en dus heeft hij tijd genoeg om met vrienden af te spreken in De Geglazuurde Dakpan om er berenklauwen te verorberen.

Peter Stienstra

Peter Stienstra (links) en zijn personeel. Het overheerlijke eten en de zeer gesofisticeerde magnetron zijn onderaan te zien.

Peter Stienstra

(1946)

Aan restaurants in Pixelburg geen gebrek, maar er was nog plaats voor één meer. Dat dacht althans Peter Stienstra na het overduidelijke succes van Archibald Sjek en Karel Paneer. In de schaduw van de Grote Kathedraal opende Stienstra zijn etablissement: 'De Micro Golf'.

Stienstra's grote droom ging eindelijk in 1981 in vervulling. Al jaren droomde hij ervan een restaurant te openen zoals zijn grote held, Karel Paneer, maar Stienstra kon voor geen meter koken. In het begin van de jaren 80 kwam er toen de oplossing voor zijn probleem: de magnetron. Plotsklaps moest je niet meer kunnen koken, kant-en-klaar maaltijden werden in de supermarkten verkocht en waren in een oogwenk klaar. Eindelijk was daar het moment aangebroken voor Stienstra.

Na een bezoekje aan de 'Kijk&Grijp' voedingsmarkt van Willy De Berk die net de kant-en-klaar maaltijden van Archibald Sjek in voorraad had, opende Stienstra zijn restaurant. Al snel werd het restaurant een groot succes door de moderne insteek. Klanten kwamen van heinde en verre om daar het 'magische' voedsel van Stienstra te eten, opgewarmd zonder dat er warmte aan te pas kwam!

Culinair journalist Gijslij Broodmaars is alvast laaiend enthousiast: 'De eenvoudige genialiteit van Stienstra komt tot uiting in zijn nieuwe manier van koken. Zonder verpinken wordt de nieuwste technologie aangewend om een eeuwenoude traditie nieuw leven in te blazen. Ook de manier van serveren - in plastieken bakjes recht uit de magnetron - is revolutionair te noemen. De kroketten van Stienstra zijn zelfs nog lekkerder dan die van Karel Paneer, de korst lijkt wel nog droger te zijn wat een aangename sensatie in de mond teweeg brengt. De Micro Golf van Stienstra verwarmt zonder moeite mijn koude journalistieke hart.'